Piaseczyńskie Środowisko Wiernych Tradycji Łacińskiej

Wszystko dobre, co się dobrze kończy.

2011-12-06T00:24:00.007+01:00

Z wdzięcznością przyjmiemy wszystkie dodatkowe informacje, które czas wymazał z naszej pamieci...

- 7 grudnia 2008 r, ks.Grzegorz Śniadoch z Instytutu Dobrego Pasterza odprawił pierwszą Mszę św. Trydencką w kaplicy kościoła parafialnego NMP Wspomożenia Wiernych w Zalesiu Dolnym.
- późna jesień 2009 r. początek stałych, coniedzielnych celebracji Mszy św. w klasycznym rycie rzymskim. Msze odprawiane były w kościele parafii św. Rocha w Jazgarzewie o godz. 15-tej (dekanat piaseczyński). Celebransem został ks.Bolesław Kielan, pracujący w tej parafii.
- zima 2010 r. Na prośbę ks.proboszcza, Mszę św. odprawianą w Ritus Antiquus, "ubogaca" swoim występem zespół pantomimy z Białej Podlaskiej. W ruch idzie sprzęt estradowy - kolorowe światła i dźwięk z głośników. Później aktorzy raczą nas "świadectwami".Część wiernych na czas występu opuszcza kościół.
- wczesna wiosna 2010 r. Wierni nadstawiają drugi policzek. Ks. proboszcz zaprasza "spec-rekolekcjonistę" wyjaśniającego "błędy Starej Mszy".
- wiosna 2010 r. W większości przypadków nie udaje się wywiesić w gablotach parafialnych kolorowego plakatu informującego o Mszy św Trydenckiej. W parafii św. Rocha fragment plakatu informujący o godzinie celebracji zasłoniło zdjęcie Jana-Pawła II.
- wiosna 2010 r. Ograniczenie celebracji do jednej Mszy św. w miesiącu.
- wiosna 2010 r. Propozycja zakończenia celebracji w kościele i przeniesienie Mszy św. Trydenckiej (jako coniedzielnej) do małej kaplicy w Pęcherach - małym przysiółku wśród pól, zostaje odrzucona.
- 28 marca 2010 r. początek akcji zbierania podpisów pod prośbą "Motu Proprio Summorum Pontificum", skierowanej do proboszcza sąsiedniej parafii - Św.Rodziny w Kamionce. Wierni proszą o celebracje coniedzielne i poranne.
- 31 maja 2010 r. Z tą datą otrzymujemy odpowiedź Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego Kurii - patrz tekst listu. Z rozmowy telefonicznej z księdzem moderatorem dowiadujemy się m.in., że "46 osób - to za mało jak na wspólnotę MP" oraz, że ks. Bolesław Kielan zostanie przeniesiony do parafii w Brwinowie - patrz relacja z rozmowy telefonicznej.
- maj 2010 r. Ks. proboszcz parafii św. Rocha na zakończenie Mszy św. publicznie oświadcza, że była to ostatnia celebracja. Dodaje przy tym, że próbował przenieść celebrację do innego kościoła w Piasecznie, ale "księża w dekanacie nastawieni są niechętnie do Starej Mszy".
- czerwiec 2010 r. Grupa Stała z Piaseczna wysyła pierwszą skargę do Komisji Pontyfikalnej Ecclesia Dei w Watykanie. List zwięźle informuje o sytuacji. W załączeniu wysyłamy kopię korespondencji oraz dokumenty Grupy.
- Komisja Ecclesia Dei, w osobie Sekretarza ks. prał. Guido Pozzo w liście z dn.18 października 2010r. przekazuje Grupie z Piaseczna propozycję Arcybiskupa, ks. Ordynariusza Kazimierza Nycza, by wierni z Grupy Stałej z Piaseczna przyłączyli się do wspólnoty wiernych z kościoła św. Floriana z Brwinowa, gdzie Msza św. łacińska jest sprawowana. Propozycja Arcybiskupa wprawia w zakłopotanie niektórych duszpasterzy z Piaseczna. Oto ich komentarze: "To pastoralny łamaniec, czy Państwo wypisują się ze swoich parafii ?", "Biskup rozmawia z wiernymi via Rzym...".
- Grupa Stała wysyła drugi list do Komisji Pontyfikalnej Ecclesia Dei. Wyrażone są w nim uwagi krytyczne dotyczące propozycji Arcybiskupa. Uwagi obejmują kwestie podstawowe i pastoralne. Do pierwszych zaliczamy brak (jesień 2010r.) coniedzielnej porannej Mszy św. łacińskiej w Brwinowie oraz m.in.fatalny układ komunikacyjny pomiędzy Brwinowem a Piasecznem.
Do uwag natury pastoralnej zaliczamy wyalienowanie wiernych przywiązanych do Tradycji z lokalnej wspólnoty.
Napisaliśmy m.in.: "Uczestnicząc w Mszy św. poza rejonem swojego zamieszkania płacimy cenę alienacji ze swoich środowisk parafialnych, dekanalnych i lokalnych. Takie wyobcowanie nie jest zgodne z duchem Motu Proprio Summorum Pontificum."
"Nasze dzieci uczestnicząc w Mszy św. poza własnym dekanatem, ponoszą ryzyko bycia „stygmatyzowanym” w środowisku rówieśniczym i szkolnym. Jest to istotne o tyle, że do I Komunii Świętej przystępują z klasą. Nie potrafimy wytłumaczyć naszym dzieciom, dlaczego inne grupy (np. Droga Neokatechumenalna) znajdują miejsce w kościołach naszego dekanatu, a tylko Grupa Stała „Summorum Pontificum”, jest odrzucona i musi migrować."
- Grupa Stała z Piaseczna otrzymała odpowiedź Komisji Pontyfikalnej. Rzym wyraził zrozumienie i poparcie dla naszych racji i polecił ponowne przedstawienie sprawy Arcybiskupowi.
- Na początku września 2011r. przedstawiliśmy ponownie naszą sprawę Arcybiskupowi, z treścią listu zaznajomieni zostali członkowie Rady Duszpasterskiej Archidiecezji Warszawskiej oraz proboszczowie dekanatu piaseczyńskiego.
- Grupa Stała z Piaseczna otrzymała pozytywną odpowiedź z Kurii Metropolitalnej Warszawskiej.
- Wierni z Piaseczna wyrażają wdzięczność i podziękowanie Kurii Metropolitalnej oraz proboszczom dekanatu piaseczyńskiego za odwagę. Wyzwanie związane z pojawieniem się Mszy św. łacińskiej jest trudne. Wielu duszpasterzy niesłusznie obawia się kwestionowania ważności prawnej i sakramentalnej Nowej Mszy św. oraz "prozelityzmu". Grupa wiernych odkłada pióra i organizuje akcję charytatywną. Zbieramy podręczniki do j.polskiego i historii dla dzieci polskich na Wschodzie. Akcja trwa.

Z ziemi włoskiej do Polski - czyli krótka historia Mszy św. w Piasecznie

2011-11-29T16:02:00.002+01:00

Grupa Stała Wiernych Tradycji Łacińskiej z Piaseczna i Okolic, otrzymała odpowiedź z Kurii Metropolitalnej Warszawskiej. Przygotowujemy publikację listu Kurii jak i skrótu z całej dotychczasowej korespondencji.

Redakcja.

Percepcja Motu Proprio Summorum Pontificum Ojca Świętego Benedykta XVI w dekanacie piaseczyńskim.

Poniżej publikujemy artykuł zamieszczony 27 września 2007r na łamach "Nad Wisłą".

Nic nie zapowiadało "ścieżki zdrowia" jaką przyszło przechodzić tylko dlatego, że zachęceni przez Benedykta XVI ukochaliśmy Mszę Wszechczasów.

Kościół. Po przywróceniu do życia liturgii przedsoborowej
Msza trydencka – na razie bez echa wśród wiernych

Powiat piaseczyński, powiat grójecki

Odprawianie mszy św. w starym rycie nie wymaga już zgody biskupa – zdecydował Benedykt XVI. Większość księży dziekanów zareagowała z rezerwą.

Msza w klasycznym rycie rzymskim – po łacinie, z kapłanem twarzą do ołtarza – wyszła z powszechnego użycia w 1970 roku. Papieskie postanowienie o jej swobodnym sprawowaniu obowiązuje dopiero od 14 września. Rozmawialiśmy na ten temat z dziekanami siedmiu dekanatów. Wniosek? Większość duchownych docenia urok dawnej mszy, ale przyznaje, że dotychczas nikt z wiernych o nią nie prosił. Dlatego o wskrzeszeniu starego rytu myślą nieliczni. Wszyscy czekają na wskazówki metropolity: spotkanie z abp. warszawskim Kazimierzem Nyczem zaplanowano na początek października.

Nie zmieniajmy na siłę

Ks. Włodzimierz Ignacy Kucharski, dziekan dekanatu czerskiego, ma mieszane uczucia. Z jednej strony, odprawiał liturgię trydencką sześć lat, czuje do niej sentyment. – To była atmosfera rzeczywistego misterium – wspomina. Jednak – dodaje kapłan – wierni przyzwyczaili się do rytu posoborowego. – A nasz dekanat to głównie wsie: starsi, prości ludzie. Czy jest sens wprowadzać do porządku mszy tę po łacinie? Może w Górze Kalwarii? – zastanawia się ks. Kucharski. – Nie mam takich planów – odpowiada ks. Krzysztof Jędrzejewski, proboszcz parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Zdaniem ks. Stefana Kotwińskiego, przewodzącego dekanatowi konstancińskiemu, „wszystko zależy od potrzeby wiernych”. Według niego takiej potrzeby nie widać. – Jak mieszkańcy zaczną nagminnie pytać, to starą mszę być może wprowadzimy. Bo jeśli będzie na nią uczęszczać nie sto, dwieście, (!)
( aż strach pomyśleć co by to było, gdyby takie ostre kryteria wprowadzić przy odprawianiu nowej Mszy św.? Brzmi to dziwnie zwłaszcza w zestawieniu z informacjami abp. Michalika o kryzysie wiary i spadku praktyk religijnych.
„Gdzie dwóch albo trzech gromadzi się w Moje imię, tam jestem pośród nich” (Mt 18,20) przypis Red.)
ale pięć, dziesięć osób, to mijamy się z celem – uważa ks. dziekan. Zgadza się z nim ks. dr Mirosław Cholewa, proboszcz parafii św. Marii Magdaleny w Magdalence (dekanat raszyński). – Trudno wprowadzać zmiany na siłę – podkreśla. Na powrót liturgii trydenckiej nie zanosi się na razie także w dekanacie wareckim. Dziekani piaseczyński i tarczyński wstrzymują się z deklaracjami do czasu rozmów w kurii.

To życzenie papieża

Z decyzji Benedykta XVI ucieszył się ks. Stanisław Laskowski. Dziekan dekanatu grójeckiego „postara się”, by tradycyjną mszę łacińską odprawiano w Grójcu raz w miesiącu, „a może nawet” raz w tygodniu. – Myślę, że starsi ludzie by na nią przychodzili – mówi. Tego, że by przychodzili, pewny jest ks. Henryk Trzaskowski, stojący na czele dekanatu mogielnickiego. – Msza trydencka będzie w każdą niedzielę. Niewykluczone, że w każdej parafii – zapewnia. Pytany, czy należy do jej zwolenników, tzw. tradycjonalistów, odpowiada: – Ależ tu nie chodzi o to, czy ktoś jest zwolennikiem. Tu chodzi o życzenie Ojca Świętego. Przywrócenie dawnej mszy rozważa też jedna z parafii Konstancina. Niestety, ksiądz, który nas o tym poinformował (zastrzega sobie anonimowość), nie zgodził się na podanie jej nazwy. Jak mówią rozmówcy „NW”, przed decyzją papieża żadna z parafii wprowadzić starej liturgii nie zamierzała. Wprawdzie w kościele pw. św. Anny w Piasecznie od kilku lat odprawia się mszę po łacinie (w każdy wtorek o 6.30), ale według rytu już posoborowego. – Uczestniczy w niej ok. 30 wiernych, (zważywszy na dzień powszedni, godzinę celebracji oraz język obcy - to świetny wynik -przyp. Red.) głównie starszych – informuje proboszcz parafii ks. dr Dariusz Gas. Jak zapewnia ks. Andrzej Jan Fijałkowski, proboszcz parafii Świętej Bożej Rodzicielki Maryi w Konstancinie, tyle samo osób uczęszczało na mszę trydencką w warszawskim kościele Najświętszego Zbawiciela w kilka lat po reformie liturgii.

Robert Korczak

http://www.nadwisla.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=1423&Itemid=178

CDN...

Zbieramy podręczniki i pomoce szkolne.

2011-11-13T21:14:00.013+01:00

Podręczniki przekażemy Polakom na Wschodzie a pomoce szkolne liceum w Piasecznie. Dla dzieci na Wschodzie potrzebne są podręczniki do języka polskiego i historii ( szkoła podstawowa kl. I - VI). Podręczniki powinny być nowe lub co najmniej w dobrym stanie. Nie muszą posiadać aktualnej aprobaty MEN. Nieaktualne podręczniki hurtownicy i księgarze mają prawo zwrócić wydawcom. Gdy jednak przegapią termin zwrotu, podręczniki stają się bezwartościowe i mogą nam je przekazać nieodpłatnie.
Będąc w księgarni zapytaj o nieaktualne podręczniki i daj nam znać.
kontakt: mszapiaseczno[znak]gmail.com

29.11. : Zbiórka idzie bardzo sprawnie. Wszystkim zaangażowanym - Bóg zapłać!

Kaplica pod wezwaniem Matki Bożej Częstochowskiej w Piasecznie

2011-10-19T20:34:00.001+02:00

2011-10-15T01:27:00.001+02:00

trwa przebudowa strony, przepraszamy za usterki

2011-10-14T12:10:00.007+02:00

Śpiewa Edward Gabrielsen Asperges me:

Radio Watykańskie: Kulisy soborowego milczenia o komunizmie

2011-10-04T09:24:00.010+02:00

“Komunizm był niewątpliwie najokazalszym, najtrwalszym i najbardziej brzemiennym w skutki zjawiskiem dwudziestego wieku, a Sobór, który przecież wydał konstytucję o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes, w ogóle o nim nie wspomina. Komunizm narzucił podbitym ludom ateizm jako oficjalną filozofię czy wręcz religię państwową, a Sobór, choć rozwodził się nad ateizmem, ani słowem o tym nie wspomniał. Kiedy odbywały się obrady soborowe, więzienia komunistyczne pozostawały jeszcze miejscami niewysłowionych cierpień i upokorzeń wielu ‘świadków wiary’, a Sobór o tym nie wspomina. Czym jest wobec tego milczenia, rzekome milczenie w obliczu zbrodni nazizmu, które niektórzy katolicy, w tym również uczestnicy Soboru, zarzucają Piusowi XII” – pisał 4 lata temu w swych wspomnieniach nestor włoskiego Kościoła kard. Giacomo Biffi.

Dziś przypomniano we Włoszech zarzuty sędziwego już purpurata w związku z prezentacją książki Jeana Madirana „Układ z Metzu”. Opisuje ona tajną i niepisaną umowę Watykanu i Moskwy zawartą właśnie w Metzu w północnej Francji. O co w niej chodziło? Jan XXIII poprosił Kościół prawosławny, aby przysłał swych obserwatorów na Sobór. Patriarchat moskiewski odmówił udziału w obradach. Z drugiej strony Kreml dobrze wiedział, że w ramach oficjalnych przedsoborowych konsultacji dotyczących zagadnień, które mają być podjęte na Soborze, większość biskupów zaapelowała o oficjalne potępienie komunizmu. Janowi XXIII tak bardzo zależało na obecności przedstawicieli rosyjskiego prawosławia, że za ich przyjazd zaoferował Moskwie milczenie na temat komunizmu. Tego właśnie dotyczyło spotkanie w Metzu, w którym z ramienia Stolicy Apostolskiej uczestniczył kard. Eugène Tisserant, ówczesny dziekan kolegium kardynalskiego, a ze strony rosyjskiej Nikodem, wówczas metropolita jarosławski.

Rekonstruując umowę z Metzu, Jean Madiran powołuje się na wspomnienia biskupa tego francuskiego miasta, który wyznał publicznie: „To właśnie w naszym regionie miało miejsce spotkanie incognito kard. Tisseranta z Nikodemem. Metropolita Nikodem zgodził się wówczas, by wystosowano oficjalne zaproszenie do Moskwy z zapewnieniem o apolitycznym charakterze Soboru” – oświadczył bp Paul Joseph Schmitt, gospodarz spotkania. Francuski pisarz i dziennikarz przytacza też wspomnienia niemieckiego teologa Bernarda Häringa, sekretarza i koordynatora komitetu redakcyjnego soborowej konstytucji o Kościele w świecie współczesnym: „Wiedziałem z całą pewnością – pisze Häring – że Papież Jan obiecał władzom rządowym w Moskwie, że Sobór nie wyda jakiegokolwiek potępienia komunizmu, aby dzięki temu mogli w nim uczestniczyć obserwatorzy Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej”.

Istnienie porozumienia między Moskwą i Watykanem potwierdził też w 1963 r. biuletyn Francuskiej Partii Komunistycznej France Nouvelle. Czytamy w nim: Kościół katolicki „nie może już się zadowolić prostackim antykomunizmem. On sam, przy okazji dialogu z Rosyjską Cerkwią Prawosławną, zobowiązał się zresztą, że w czasie Soboru nie będzie żadnego bezpośredniego ataku na reżim komunistyczny”. O gwarancjach danych Moskwie przez Jana XXIII wspominał też w 1963 r. katolicki dziennik La Croix.

Zarówno Jan XXIII, jak i Paweł VI dotrzymali umowy z Metzu. Kiedy w 1965 r. ponad 400 ojców soborowych złożyło petycję z wnioskiem o zajęcie się komunizmem w Gaudium et Spes, ich petycja została odrzucona bez wyjaśnień i jakiejkolwiek dyskusji w czasie obrad. Co więcej, kiedy 15 listopada 1965 r. Paweł VI wyliczał w swych zapiskach zobowiązania Soboru, wymienił wśród nich: „nie wspominać o komunizmie”, dodając w nawiasie: r. 1962, co bezpośrednio zdaje się odsyłać do tajnego spotkania w Metzu.
Źródło:
http://www.oecumene.radiovaticana.org/POL/articolo.asp?c=525821

Faza II - negocjacje

2011-09-28T22:23:00.005+02:00

Papież i przeł. Bractwa bp.B.Fellay. W tle kard.C.D.Hoyos

Za forum http://www.fecit-forum.org
Internauta Austremoine relacjonuje słowa bp. Fellaya:

25 września w Ruffec po uroczystości ślubów zakonnych
bp Fellay powiedział m.inn.:

Bractwo otrzymało dwie propozycje: doktrynalną i kanoniczną. Ani pierwsza ani druga nie jest jasna. Obydwa teksty mogą być poddane modyfikacjom, mogą zostać przeredagowane z zachowaniem istoty (substancji zagadnienia). Problem w tym by wiedzieć czym jest istota. Jest dużo pytań, mało odpowiedzi.

Rzym zrobił krok w naszym kierunku. Bractwo przeanalizuje go dokładnie. Teksty będą przedmiotem uważnych studiów. Bractwo nie podpisze tekstów, które nie będą jasne ani nie uczyni niczego co zmniejszy Wiarę lub ducha Wiary. Podobnie, nie zrobi kroku, jeżeli nie będzie przekonane o dobrych intencjach względem Bractwa. I zależnie od tego, który prałat kurii jest pytany, otrzymuje się taką albo inną odpowiedź.

Mamy do czynienia z fazą decydującą, która bez względu na swój wynik, nie pozostanie bez konsekwencji.

Pożegnanie Ks. Grzegorza w Płońsku

2011-08-15T20:34:00.004+02:00

Płońskie środowisko wiernych przywiązanych do tradycyjnej liturgii w uzupełnieniu wiadomości z 9 sierpnia b.r. informuje:
Msza Święta Trydencka jaką planowaliśmy zorganizować w dniu 21 sierpnia 2011, a którą chcieliśmy, żeby na zakończenie swojej posługi w Płońsku celebrował Ksiądz Grzegorz Ślesicki - wobec stanowczego sprzeciwu proboszcza parafii p.w. św. Michała Archanioła w Płońsku - nie zostanie odprawiona. Dziękujemy tym wszystkim, którzy szczerze i życzliwie przyjęli naszą prośbę o pomoc w organizacji Mszy.Informujemy jednocześnie, że pożegnanie Księdza Grzegorza planujemy na wtorek 23 sierpnia po Mszy św. o godz. 18-tej, będzie to ostatni dzień posługi kapłańskiej Księdza Grzegorza w Płońsku

Kuria Płocka vs Watykan

2011-08-10T12:39:00.007+02:00

" Płońskie Środowisko Wiernych przywiązanych do tradycyjnej liturgii z przykrością zawiadamia, że decyzją księdza biskupa, Ksiądz Grzegorz Ślesicki został przeniesiony z Płońska do Rypina. Tym samym został nam prawdopodobnie odebrany dar Mszy Świętej Trydenckiej którą z tak wielką czcią, szacunkiem i godnością odprawiał dla nas Ksiądz Grzegorz. Jest to o tyle przykre, że w dniu 31.07.2011 r. w związku ze systematycznym wzrostem liczby stałych uczestników comiesięcznej Mszy Św. w formie nadzwyczajnej, zwróciliśmy się na piśmie o cotygodniową celebrację. Ponieważ w ostatnią niedzielę sierpnia Księdza Grzegorza nie będzie już z nami, będziemy próbowali uzyskać zgodę księdza proboszcza aby w sierpniu Msza Wszechczasów została odprawiona nie w ostatnią niedzielę, ale 21-go. O ile taką zgodę otrzymamy, to naszym pragnieniem jest aby była to Msza bardzo uroczysta, dlatego też już dzisiaj zwracamy się do wszystkich dobrze nam życzących osób o pomoc w jej organizacji, zależy nam szczególnie na przyjeździe ministrantów, i osób które mogłyby uświetnić Mszę śpiewem.

Płońskie Środowisko Wiernych Tradycji Łacińskiej

Prosimy o przekazanie tej informacji znajomym "

Zamieszczony apel środowiska płońskiego jest już nieaktualny albowiem proboszcz "nie widzi potrzeby" zorganizowania ostatniej Mszy świętej.

Point de reveries, messieurs !

"Ordynariat Apostolski" dla Bractwa

2011-06-24T00:25:00.008+02:00

Bp. Richard Williamson

Messainlatino trwa przy swojej sensacyjnej informacji dotyczącej decydującego momentu jaki nadszedł dla Bractwa św. Piusa X. Włoski portal przytacza za portalem Unavox fragment internetowego wystąpienia biskupa Richarda Williamsona:

" That is why we already hear of an Ecclesia Dei spokesman telling that Rome will very soon offer an "Apostolic Ordinariat" to the Society. "

Po ukazaniu się informacji o zbliżającym się momencie uregulowania statusu fsspx, przełożony Bractwa, bp. Bernard Fellay, uspakajał: prosił by nie wierzyć we wszystko co jest mówione i pisane, oraz zapewniał, że nic nie ma do ukrycia. Jeżeli propozycja ze strony Rzymu pojawi się, to zostaniemy o tym poinformowani.
Bp. Fellay mówi zatem prawdę: propozycji jeszcze nie ma, jest jednak jej oficjalna zapowiedź - złożona przez rzecznika Ecclesia Dei.
Messainlatino zakłada, że jeżeli propozycja zostanie oficjalnie złożona, Bractwo z odpowiedzią poczeka, aż opadnie pył spotkania w Asyżu.

Zakładając, że sytuacja wygląda tak, jak opisuje to autor włoskiego bloga Enrico, należy przypuszczać, że Nuncjatury musiały już poinformować Konferencje Episkopatów o projekcie "Ordynariatu Apostolskiego". A to dopiero ból dla ordynariuszy, zwłaszcza, że przełożony Bractwa bp. Fellay podczas homilii wygłoszonej niedawno w Winona, powiedział:
"se un giorno Roma regolarizza finalmente la nostra situazione, la battaglia comincerà"
"Jeżeli pewnego dnia Rzym ureguluje nareszcie nasz status, bitwa rozpocznie się"

Na podstawie:
www.messainlatino.it

Moment decydujący dla Bractwa Świętego Piusa X nadszedł.

2011-06-11T09:46:00.016+02:00

Wczoraj rano na sławnym blogu Messainlatino.it, opublikowany został ważny tekst dotyczący FSSPX. Autor bloga, watykanista Enrico, zaapelował o modlitwę do wszystkich katolików, w szczególności pielgrzymów.
Ojciec Święty Benedykt XVI dojechał do końca "mapy drogowej" ustalonej z Bractwem.

Prace nad "mapą drogową" C.Gandolfo.

a/ 7 lipca 2007 r. wydanie Motu Proprio Summorum Pontificum, potwierdzające, że Msza św. Gregoriańska, nigdy nie została i nie mogła być zakazaną.

b/ 21 stycznia 2009 r. dekret o zdjęciu ekskomuniki z biskupów FSSPX.

c/ Komisja teologiczna Bractwa zostaje zaproszona do Rzymu na rozmowy doktrynalne pod opieką Kongregacji Doktryny i Wiary. Rozmowy były postulatem Bractwa. Miały na celu wyjaśnienie stanowisk doktrynalnych Rzymu i spadkobierców abp. Lefebvra.

Zesłanie Ducha Świętego 2011. - Na stronie DICI przedstawiono wywiad z przełożonym FSSPX. Mgr Fellay potwierdza zakończenie rozmów doktrynalnych. Synteza z rozmów, będzie przedmiotem oceny Kongregacji Doktryny i Wiary a wnioski zostaną przedstawione Ojcu Świętemu.
Messainlatino podaje, że zdaniem osób związanych z Instytutami ED, propozycja kanoniczna Patriarchatu może zostać przedstawiona jeszcze w tym miesiącu. Statut oczywiście będzie przewidywał pełną autonomię Bractwa od ordynariuszy miejsca. (wrogość wobec FSSPX jest wśród nich ogromna)

Delegacja Bractwa na balkonie pałacu Kongregacji Doktryny i Wiary
w tle: trawertynowy manierystczny portal

Nadszedł moment by przekroczyć następny etap: aby FSSPX przeszło od sytuacji nieuregulowanej do statusu kanonicznego i pełnego "uznania". Będzie to rozwiązanie "win - win" [ obie strony są wygrane] i wszyscy na tym skorzystają. Rzym zaszyje bolesne rozdarcie oraz odnajdzie nowe, śwież siły do prowadzenia działań na rzecz odzyskania tego wszystkiego, co zostało utracone na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci. Z drugiej strony, FSSPX pozbędzie się odium "rebelii i schizmy" i będzie mogło skuteczniej rozwijać apostolat bez potrzeby rozwiewania tysiąca wątpliwości kłębiacych się w głowach przeciętnych katolików. Jednocześnie Bractwo zachowa obecną niezależność i swobodę działania.

27 września 2010 r. ks. prof. Brunero Gherardini, na łamach portalu Disputationes Theologicae opublikował list na temat przyszłości Bractwa św. Piusa X.
Przypomniał w nim o konieczności pozbawienia Bractwa wygodnej pozycji recenzenta kryzysu w Kościele i postulował jak najszybsze "wyjście Bractwa z bunkra" oraz danie mu podstaw kanonicznych do pracy apostolskiej w post-chrześcijańskim świecie.
Dzień, w którym FSSPX otrzyma statut, będzie końcem epoki neomodernistycznej w Kościele Katolickim. Pytanie brzmi: jak zareagują biskupi na świecie.
Dla Kościoła kluczowa będzie postawa biskupów niemieckich, francuskich i amerykańskich. Dla Kościoła w Polsce - jak zawsze decydująca będzie postawa "partnerów niemieckich".
Choć można zauważyć już nerwowe ruchy i przetasowania: w Warszawie zlikwidowana została jedyna poranna Msza św. w klasycznym rycie rzymskim odprawiana w kościele św. Benona na Nowym Mieście; tym samym jedyną poranną Mszą św. w Warszawie i okolicach pozostaje Msza Bractwa św. Piusa X przy ul. Garncarskiej. Bp. Pieronek (klasyfikowany przez media jako tzw. progresista) - jako pierwszy polski biskup od 11 lat udziela święceń w starym rycie. W Warszawie możemy się spodziewać "ostrzejszego kursu" wobec Tradycji. Jednak na dłuższą metę, będzie to polityka chybiona: "zakazany owoc Tradycji katolickiej" będzie jeszcze bardziej kusił młodzież, a na wielokrotnie lakierowanej karoserii soborowia wciąż będą wychodzić nowe ogniska korozji.
Czy na naszych oczach na polskim soborowiu pojawia się zarysowania i pęknięcia, świadczące o wewnętrznych tarciach i powoli nastąpią zmiany? Czy też ordynariusze zarządzą obronę ducha soboru "do ostatniej kropli krwi"?
8 czerwca, Mon. Pozzo- sekretarz Komisji Pontyfikalnej Ecclesia Dei, dla Nouvelles de France, mówi o zakończonych rozmowach z Bractwem: " Albowiem, istnieją sensowne obiekcje Bractwa św. Piusa X [dot. Soboru Watykańskiego II] ponieważ mamy do czynienia z "interpretacja zerwania". Celem jest wykazanie, że należy interpretować Sobór w ciągłości Tradycji Kościoła". Wydarzenia historyczne przyspieszają?
- przypis Redakcji.

Kapelan strony Messainlatino.it oraz autor proszą o modlitwę przez całą Oktawę Zesłania Ducha Świętego w intencji uzyskania przez Bractwo św. Piusa X oficjalnego statutu w Kościele.

Watykan, rok 2000. Bractwo św. Piusa X w "szyku bojowym" zmierza do grobu św. Piotra

V/.Veni, Sancte Spiritus,
R/. Reple tuorum corda fidelium, et tui amoris in eis ignem accende.
V./ Emitte Spiritum tuum et creabuntur;
R./ Et renovabis faciem terrae.

Oremus
Deus, qui corda fidelium Sancti Spiritus illustratione docuisti, da nobis in eodem Spiritu recta sapere, et de eius semper consolatione gaudere. Per Christum Dominus nostrum. Amen.
(V/. Venez Esprit-Saint
R/Emplissez les cœurs de vos fidèles et allumez en eux le feu de votre amour.
V/ Envoyez votre Esprit Seigneur, et il se fera une création nouvelle
R/Et vous renouvellerez la face de la terre.

Amen.)

Ofiaruj w tej intencji codzienny różaniec.
Do księży zwracamy się z prośbą o włączenie tej intencji do memento osobistego podczas sprawowania Mszy św.

Enrico

Na podstawie:
Summorum-Pontificum Observatus
Messainlatino.it
Disputationes Theologicae

Biskupstwa to w Polsce dwory. A dwór i służba to fałszywa wizja Kościoła

2011-06-02T11:33:00.009+02:00

fot. W.Kompała. Ag. Gazeta

(biskupi) uważają, że lepiej myślą niż wszyscy ci, którymi rządzą, bo... sam nie wiem - myślą, że mają natchnienie? - mówi bp. Tadeusz Pieronek

Bywa, że zarozumiałość biskupów prowadzi do sprzeciwu wobec woli Benedykta XVI. Arogancja i groteska, z jaką przychodzi nam obcować, prosząc o Msze św. w klasycznym rycie rzymskim, osiąga swoje szczyty.
Co to za czasy nastały, ze wierni walczą ze swoim Ordynariuszem o Mszę św.? A pyszny dwór, jak mantrę powtarza: "njet, nie ma zapotrzebowania".
Papież ? Wikariusz Chrystusowy ? - A co tam, "Boh wysako, Car daljeko", zdają się myśleć biskupi ze swoją służbą. [przypis Redakcji]

"Wielu biskupów uważa, że ma władzę większą od papieża. Nie leży w ich mocy zwalnianie proboszczów przed wiekiem emerytalnym, więc posyłają do proboszcza siepaczy, którzy podyskutują z nim, póki nie podpisze rezygnacji. To straszliwy brak myślenia w długiej perspektywie: kryzys kapłaństwa już dotknął Polskę, będzie się pogłębiać, i starsi proboszczowie mogliby popracować kilka lat. Ale młode wilki już skaczą na stanowiska. Tylko, że znajdą się w końcu w sytuacji, kiedy nie będzie miał kto im pomóc, więc będą na parafii pracować sami."

cytat z wywiadu z bp Tadeuszem Pieronkiem "Zejście z piedestału" z Tygodnik powszechnego nr 23(3230) /.../

Dziękujemy księże biskupie za odważne i potrzebne słowa.

- Panuje u nas daleko posunięty indywidualizm, a biskupi czują się tak utwierdzeni na swoich tronach, że wizja Kościoła soborowego nie jest im potrzebna. Bo mają władzę. Trzeba bić na alarm: biskupstwa to w Polsce dwory. A dwór i służba to fałszywa wizja Kościoła - mówi "Tygodnikowi Powszechnemu" bp Tadeusz Pieronek.

- Trzeba ludzi wysłuchać, nawet jeśli nie mają racji. Tymczasem w naszym Kościele każda krytyczna opinia jest traktowana jako wyjście poza ortodoksję - mówi bp Pieronek tygodnikowi.

"Uważają, że lepiej myślą niż wszyscy ci, którymi rządzą"

Duchowny ostro krytykuje hierarchów, którzy nie przestrzegają ustaleń Soboru Watykańskiego II. - Nie dojrzeliśmy do wykorzystania doświadczenia i dorobku Soboru! Panuje u nas daleko posunięty indywidualizm, a biskupi czują się tak utwierdzeni na swoich tronach, że wizja Kościoła soborowego nie jest im potrzebna. Bo mają władzę. I uważają, że lepiej myślą niż wszyscy ci, którymi rządzą, bo... sam nie wiem - myślą, że mają natchnienie?

Biskup przywołuje głośny list o. Ludwika Wisniewskiego , który do nuncjusza apostolskiego napisał o problemach polskiego Kościoła. - Rzecz nazwał po imieniu o. Ludwik Wiśniewski i hierarchowie mają mu to za złe. Sam napisałbym podobnie. Trzeba bić na alarm: biskupstwa to w Polsce dwory. A dwór i służba to fałszywa wizja Kościoła. Na Soborze powiedziano jasno: wiernymi Kościoła są wszyscy jego członkowie, od papieża po świeckiego. I odpowiedzialność za wspólnotę rozkłada się na wszystkich - mówi biskup.

"Jak rewolucyjne było podejście Wojtyły, świadczą problemy, na jakie napotkał"

Bp Pieronek mówi o postanowieniach, które Wojtyła planował wprowadzić w Polsce poprzez Synod Krakowski, zwołany w 1972 r. - To był synod duszpasterski, czyli obejmujący całość życia człowieka. To go odróżniało od dotychczasowych synodów jurydycznych, gdzie zbierało się duchowieństwo, aby ustawiać życie Kościoła zgodnie z własną wizją. A ponieważ uporządkować sprzeczne pomysły mógł tylko biskup-władca, synod polegał na tym, że świeccy-poddani słuchali, co ekscelencja ma do powiedzenia - mówi.

I zaznacza. - Jak rewolucyjne było podejście Wojtyły, świadczą problemy, na jakie wcześniej napotkał. W 1971 r. zwrócił się do prymasa Stefana Wyszyńskiego z propozycją zwołania synodu plenarnego (ogólnopolskiego) - bez skutku. Nie zyskał poparcia. Poprosił więc jako metropolita krakowski o przeprowadzenie synodów w podległych diecezjach: częstochowskiej, krakowskiej, katowickiej, kieleckiej i tarnowskiej. Katowice zrobiły synod jako pierwsze, co wywołało dobrze rozumianą konkurencję. Kolejny był Kraków. Inne diecezje odpowiedziały, że nie mają zaplecza. Wtedy kardynał postanowił rzecz poprowadzić sam, w formie Duszpasterskiego Synodu Archidiecezji Krakowskiej - mówi hierarcha.

Źródło:
http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80273,9704516,Bp_Pieronek__Biskupstwa_to_dwory__To_falszywa_wizja.html
tytuł pochodzi od redakcji bloga mszapiaseczno

Żenujące oświadczenie

2011-05-20T12:14:00.004+02:00

Na zaprzyjaźnionym portalu Przedsoborowy.blogspot.com ukazało się ciekawe omówienie kolejnego bałamutnego listu wydanego na użytek wiernych. Niech to omówienie będzie komentarzem do coraz częstszych wystąpień biskupich z cyklu "Nie ma zapotrzebowania na Starą Mszę, jakoś przeczekamy Benedykta XVI".
Obserwowane ostatnio zmiany w tonie wypowiedzi hierarchów napawają jednak optymizmem. Pisanie listów do Rzymu, watykańskie interwencje (np. w Warszawie) oraz podnoszące na duchu odpowiedzi jakie dostajemy z Komisji Pontyfikalnej Ecclesia Dei, zachęcają nas do dalszego działania.
Celem naszych zabiegów jest realizacja woli Ojca Świętego Benedykta XVI w Polsce.

Zapowiedź zorganizowania w Olsztynie wykładu i Mszy Świętej trydenckiej celebrowanej przez x. Edmunda Naujokaitisa FSSPX zmobilizowała miejscowych hierarchów do dania silnego odporu.

Oto sam Wikarjusz Generalny tamtejszej Archidiecezji podpisał oświadczenie, które wskazuje, że poziom wiedzy kurjalistów na temat tradycjonalizmu katolickiego podnosi się bardzo powoli. Przeanalizujmy zatem poszczególne twierdzenia formowane przez JE biskupa Jacka Jezierskiego.

1. Bractwo św. Piusa X działa nielegalnie z punku widzenia prawa obowiązującego w Kościele.

Widzę tu ów powolny progres we właściwą stronę (a więc ... regres), albowiem nie ma fałszywego oskarżania lefebrystów o schizmę.

2. Bractwo, którego założycielem był abp Marcel Lefébvre (+1991), kwestionuje ustalenia Soboru Watykańskiego II oraz nauczanie papieży Jana XXIII, Pawła VI i Jana Pawła II.

Z tekstu nie wynika zatem, by Bractwo kwestjonowało nauczanie aktualnego papieża, Ojca Świętego Benedykta XVI. Nie jest jednak oczywiste, czy nauczanie to jest przyjmowane przez ... archidiecezję warmińską.

3. Wobec aktu poważnego nieposłuszeństwa abp Marcela Lefébvre jakim było samowolne udzielenie święceń biskupich czterem osobom, Jan Paweł II stwierdził zaciągnięcie kary ekskomuniki wobec szafarza święceń oraz czterech wyświęconych przez niego biskupów (1988).
4. Ojciec Święty Benedykt XVI próbuje szukać sposobów integracji społeczności tradycjonalistów z Kościołem Powszechnym. Dlatego, uwolnił czterech biskupów z kar kościelnych zaciągniętych poprzez nielegalne przyjęcie święceń (2009). Biskupi ci, nie zyskali przez to prawa do pełnienia jakichkolwiek funkcji.

To oficjalna linja Watykanu.

5. Dialog z tradycjonalistami prowadzi Stolica Apostolska. Nie przyniósł on na razie rezultatów. Tradycjonaliści odrzucają nadal nauczanie Soboru na temat wolności religijnej (praw człowieka), możliwości dialogu z judaizmem, ekumenizmu oraz dialogu z religiami.

Celem rozmów pomiędzy FSSPX a Stolicą Apostolską NIE jest doprowadzenie do uznania przez Bractwo poglądów teologicznych podzielanych przez członków Kościoła Posoborowego. Przestawiciele Watykanu w rzeczonej komisji dwustronnej to konserwatywni teologowie katoliccy, którzy sami są nastawieni krytycznie do posoborowej rzeczywistości. [rozmowy doktrynalne Watykan-Bractwo zakończyły się. Teraz oczekiwane jest wydanie statutu dla fsspx. przypis mszapiaseczno ]

6. Uczestnictwo katolików z liturgii tradycjonalistów byłoby aktem nieposłuszeństwa Kościołowi i sprzyjałoby to zamętowi w życiu kościelnym.

Co miał Biskup na myśli, zapewne nie wie nawet on sam. Albowiem od niemal czterech lat najwyższy ziemski przełożony biskupa Jezierskiego, J.Św. Benedykt XVI nakazuje mu w motu proprio Summorum Pontificum:

Mszał Rzymski ogłoszony przez św. Piusa V i wydany po raz kolejny przez bł. Jana XXIII powinien być uznawany za nadzwyczajny wyraz tej samej zasady modlitwy (Lex orandi) i musi być odpowiednio uznany ze względu na czcigodny i starożytny zwyczaj. Te dwa wyrazy zasady modlitwy (Lex orandi) Kościoła nie mogą w żaden sposób prowadzić do podziału w zasadach wiary (Lex credendi). Są to bowiem dwie formy tego samego Rytu Rzymskiego.

Jaka jest realizacja woli Ojca Świętego w archidiecezji warmińskiej, możemy sprawdzić na stronach Nowego Ruchu Liturgicznego.

W całej archidiecezji celebrowana jest publicznie 1 (słownie: JEDNA) Msza miesięcznie, w jednej z podolsztyńskich miejscowości. Jednak archidiecezja nie ma w tem żadnego udziału - to prywatna inicjatywa pewnego zacnego proboszcza, który bez zachęty swojego biskupa wypełnia wolę Ojca Świętego Benedykta XVI. Wiem też o Mszach prywatnych celebrowanych również z własnej inicjatywy przez zakonników, np. w Stoczku Warmińskim.

Wszystko to jednak pokazuje nam, że wprowadzenie w Olsztynie Mszy odprawianej "po staremu" odbędzie się "po staremu": najpierw kilkukrotnie przyjadą xięża lefebryści a dopiero wtedy, pod groźbą powstania regularnej kaplicy, biskup się łaskawie zgodzi i jakiejś koncesji udzieli.

Wiernych Tradycji katolickiej z Olsztyna i wszystkich katolikom, którzy są im życzliwi, proszę o modlitwę do Świętej Królowej Jadwigi. Bowiem bez osobistego poświęcenia naszej Świętej, przodkowie nasi przed sześcioma wiekami nie nawróciliby Litwy. A bez tego nie byłoby dziś zacnego litewskiego xiędza Edmunda, który niczem spółczesny święty Wojciech, czyni konkretne kroki ku rekatolicyzacji dawnych ziem pruskich. Wstydź się kurjo warmińska, wstydź się xięże biskupie Jezierski, że wasze zas...adnicze obowiązki musi wypełniać przyjezdny kapłan, misjonarz. Żenujące oświadczenie, którem powyżej omówił, jest najlepszym dowodem na istnienie kryzysu Kościoła.

[ tytuł pochodzi od naszej redakcji]
ŹRÓDŁO

TRIDUUM SACRUM w POZNANIU

2011-04-29T23:42:00.002+02:00

I tak, jak słyszę, monsignore Pozzo w trybie pilnym, śląc odpowiedzi via telefax, uchylił absurdalny zakaz celebrowania w Poznaniu Triduum Paschalnego w klasycznym rycie rzymskim. Wierni musieli zmierzyć się jeszcze z problemem znalezienia świątyni, w której takie celebracje mogłyby się odbyć, co też nie było rzeczą łatwą. W końcu życzliwością wykazał się proboszcz jednej z parafii na skraju miasta i udostępnił nieczynny już dziś budynek dawnego kościoła parafialnego. I tak każdy "indultowy", "piusowy" i "indultowo-piusowy" poznański wierny, znów - po prawie dekadzie - ma możliwość wzięcia udziału w Triduum Sacrum.
Czytaj Dalej TU

Palmówka 2011 z Krzyżem leżącym na ziemi.

2011-04-18T22:37:00.012+02:00

Czyli początek Wielkiego Tygodnia w Płocku.

Tłum młodzieży z całej diecezji wraz z przedstawicielami kleru bawił się w niedzielę na terenie Wyższego Seminarium Duchownego [w Płocku] na Palmówce 2011. Kilka metrów nad głowami uczestników imprezy dumnie sterczały ogromne palmy, ksiądz niczym gwiazda rocka zachęcał do zabawy tańczące małolaty w koszulkach „I love Jezus”, biskup płocki wybierał najpiękniejszą palmę, a pod sceną spokojnie leżał sobie na trawie Krzyż okryty fioletową szatą…
Cała impreza zaczęła się procesją po mszy sprawowanej przez biskupa płockiego Piotra Liberę w katedrze. Pochód z palmami wyruszył spod katedry i przeszedł do ogrodu na terenie seminarium. Tam na młodzież z wielu diecezjalnych parafii czekali już Fratersi - zespół kleryków z WSD, który na scenie w rockowych brzmieniach gitary elektrycznej i dudnienia perkusji wychwalał Chrystusa. – Też grałem kiedyś we Fratersach, chodźcie bliżej pod scenę, pokażmy światu, że Kościół to nie same staruszki! – nawoływali diecezjalny duszpasterz młodzieży, ks. Rafał Grzelczyk i młody konfenansjer wśród pisków i oklasków tańczących pod sceną.

Festyn miał na celu świętowanie nie tylko Niedzieli Palmowej, ale i 26. Światowego Dnia Młodzieży w diecezjach, który ma przygotować młodych do sierpniowego spotkania z papieżem Benedyktem XVI w Madrycie. Z tej okazji kręcono również teledysk. Młodzież tańczyła w otoczeniu licznie przybyłych księży i klaszczących sióstr zakonnych, Fratersi dawali czadu, a jury, czyli biskup, siostra Jolanta i ksiądz zadzierało głowy wysoko, by ogarnąć wzrokiem ogromne palmy. – Ma ze trzy metry, co? – pytał biskup Piotr Libera trzymających ogromną palmę chłopaków. – A więcej ma! – odpowiadał dumny jak paw młokos.

Kulminacyjnym momentem imprezy był konkurs na najpiękniejszą palmę 2011. Jury obradowało kilkanaście minut, potem biskup Piotr Libera wśród braw i okrzyków wygłosił parę typowych sentencji, które mówi się dzieciom, by nie płakały – to znaczy, że wybór był bardzo trudny, że wszystkie palmy były przepiękne itp. I przyszedł czas na werdykt! Pierwsze miejsce zgarnęła palma z Bodzanowa! Emocje sięgnęły zenitu. Jak komentowali niektórzy złośliwie, były wśród palm naprawdę przepiękne, gustowne, misternie wykonane dzieła sztuki, ale przecież nie mogła nie wygrać ta, na której widniał plakat z podobizną Jana Pawła II. Uczciwość nakazuje jednak zaznaczyć, że bodzanowska mieniąca się tysiącem kolorów kolosalna łodyga, choć się w pewnym momencie podzieliła na dwie, była zdecydowanie najwyższa!

W atmosferze rozgorączkowanej radości nikt nie zauważył jednak, że oparty o wibrującą scenę Krzyż runął na ziemię, a huczne obchody rozpoczęcia Wielkiego Tygodnia dudniącymi decybelami niosły się po mieście. – Małgosiu, nie wiesz, co to za festiwal znów nad Wisłą urządzili? – pytała moja babcia, która mieszka na osiedlu Kochanowskiego. – To nie festiwal, babciu, to diecezjalny konkurs na najpiękniejszą palmę i spotkanie ewangelizacyjne w Wyższym Seminarium Duchownym, dlatego tak dobrze słyszałaś… - tłumaczyłam. – Nie, nie, to jakiś koncert bardzo głośny był – upierała się moja babcia. – No to właśnie to. – W Wielkim Poście?? – dziwiła się moja babcia, tłumaczyłam jednak, że pod wodzą i za zgodą biskupa, że Światowe Dni Młodzieży… - A to szkoda, żeśmy z dziadkiem nie poszli, ładne, kolorowe zdjęcia by były – powiedziała babcia, a mi się serce ścisnęło na wspomnienie słów o udowadnianiu, że Kościół to nie tylko staruszki i o Krzyżu leżącym pod sceną, póki go nie podniosłam.

Małgorzata Rostowska, tekst i foto

http://plocek.pl/pl,84,238,palmowka-2011-z-krzyzem-lezacym-na-ziemi--mnostwo-zdjec,,news,4939,,,plock

kościół czy burdel ??!!

2011-03-13T01:34:00.048+01:00

Paula: Sesja ( w CKM) była zrobiona ze smakiem. Nie pokazałam zbyt wiele ale nie byłam też zrobiona na zakonnicę, bo coś tam pokazałam... ta sesja podoba się nawet moim rodzicom, więc nie ma się czego wstydzić...

- A czy to prawda, że masz największe naturalne piersi w polskim show-biznesie?

Paula: Cały czas muszę sobie ten gorset poprawiać bo mi spada...trochę ciężkie ale naturalne...wiesz ile pieniędzy zaoszczędziłam? Wszystko naturalne: włosy, paznokcie, biust, pupa... więc jest dobrze!

- A było trochę photoshopa w tych zdjęciach?

Paula: Takie magazyny jak CKM, Playboy, one rządzą się niestety takimi prawami, że nie ma zdjęć bez photoshopa ale....np. na mojej stronie internetowej jest mnóstwo zdjęć bez photoshopa....

Pozdrawiam gorąco (z wnętrza kościoła św. Anny w Wilanowie) wszystkich widzów WP.TV ...

Najpierw, proboszcz parafii św. Anny w Wilanowie (ks.Waldemar Macko) odmawia grupie ponad 70 wiernych celebracji Mszy św. w klasycznym rycie rzymskim. Następnie, zgody na celebrację odmawia ks. Ordynariusz, (odmówił również spotkania z wiernymi).
Tymczasem drzwi kościoła otwierają się przed "boską Paulą", która promuje sesję fotograficzną porno-pisemka CKM; w kościele, przed ołtarzem, przed tabernakulum.
http://gwiazdy.wp.tv/i,Paula-Marciniak-o-rozbieranej-sesji,mid,660067,index.html?ticaid=6befa#m660067
Kuria Archidiecezji Warszawskiej, wroga liturgii łacińskiej, doskonale jednak zrozumiała łacińską sentencję "pecunia non olet".
Sprawowana w Polsce liturgia, szybko osiągnęła poziom europejskiego dna. Ale w prostactwie i wulgarności Polska jest, jak widać, niestety liderem. Warto przejrzeć na oczy i zobaczyć z kim mamy do czynienia.
Czy ks. kardynał zareaguje?
Czy Paula jest drogą Kościoła posoborowego ?

Ksiądz proboszcz powiadomił grupę z Wilanowa, że nie ma możliwości udostępniania kościoła na Mszę trydencką bo nie ma kiedy - szczególnie latem. [teraz przynajmniej wiemy dlaczego! redakcja]Źródło: forum krzyż

Komentarze do wywiadu, za Wirtualną Polską :

Świątynia to NIE studio gdzie można udzielać wywiadów. To miejsce święte. Tam przebywa IHS. Okazanie szacunku Jemu oznacza że wiem gdzie jestem i przed Kim stoję! Bóg jest Sędzią ...

Pan proboszcz odpowiada za to Pan proboszcz (bo do takiego człowieka nie zwrócę się na pewno "ksiądz") pewnie zadowolony, szatan również.

Żal... brak słów na to wszystko!! profanacja !! herezja!!

Brak prawdziwych wartości Dla kasy ludzie są w stanie sprzedać swoją godność

Kto pozwolił na sesję w kosciele?!!!

To skandaliczne! Co to za kościół i kto pozwolił na ten skandal?! Taka modelka pewnie nie jest wierząca, więc jej wszystko jedno, ale katolicy chcą, by uszanować ich świątynie!

Proboszcz do dymisji

Jesli proboszcz tego kosciola nie interesuje sie tym co sie dzieje w jego kosciele, niech mu biskup znajdzie odpowiednie zajecie.

Polska coraz bardziej zasmiecona

zaraz będziemy pukać w dno od spodu

Realizzazione pratica del Motu Proprio a Varsavia

2010-12-14T10:21:00.010+01:00

"biskupi [...], którzy lubują się w dyskusjach z przedstawicielami innych religii, powinni zacząć rozmawiać również z samymi katolikami i przestać bać się owieczek z własnego stada! Muszą oni skonfrontować się z otaczającą ich rzeczywistością, a nie ze stworzonymi przez siebie ideami. [...] forma nadzwyczajna istnieje dla dobra całego Ludu Bożego, a nie tylko dla jakiejś mniejszości i że może być wykorzystana jako wzór dla lepszej celebracji formy zwyczajnej.[...] we Włoszech to księża zajęli się wdrażaniem motu proprio[...] Na koniec ks. Nicola Bux dodał, że odmowa celebracji w formie nadzwyczajnej może być traktowana jako zerwanie komunii z Ojcem Świętym."
ks. Nicola Bux, konsultor Urzędu do Spraw Papieskich Celebracji Liturgicznych. [Nowy Ruch Liturgiczny]

Map symbols:

Green cross symbolize places of celebration Tridentine Mass. Cross with 4 green points symbolize 4 Masses per month, 2 points – 2 Masses per month etc.
Stop sign symbolize negative response of Church hierarchy or blocking the Mass.
Below a map, you have descriptions of each case.

aby powiększyć mapę - kliknij na nią

LEGENDA:

1. Łomianki, par. Św. Małgorzaty DM.

Przyczyną likwidacji Mszy św. w klasycznym rycie rzymskim było przeniesienie kapłana znającego stary ryt do Pruszkowa - patrz p. 6 na mapie.

2. Zielonka, par. Matki Bożej Częstochowskiej.

Msza św. w rycie trydenckim odprawiana jest w każdą niedzielę o godz. 15:30

3. Warszawa, Kościół Rektoralny pw. św.Benona. CSsR - Redemptoryści.

Msza św. w starym rycie odprawiana jest w każdą niedzielę.

4. Warszawa, par. św. Wincentego Pallottiego, Księża Pallotyni.

Msza św. trydencka odprawiana była do listopada 2008 roku. Następnie w wyniku nacisków odprawiający gościnnie kapłan, musiał zaprzestać celebracji.

5. Warszawa, par. Najświętszego Zbawiciela.

Grupa wiernych nie otrzymała odpowiedzi od Proboszcza. Mszy św. nie ma.

Więcej szczegółów zamieścił na forum krzyż jego uczestnik:
[...] Kilka informacji.
1. w czwartą niedzielę adwentu ksiądz który miał odprawiać powiedział, że się uczy i jak się nauczy rozpocznie się regularna celebracja.
2. we wtorek po czwartej niedzieli Adwentu parafię odwiedził JE Nycz.
3. we środę po czwartej niedzieli ów ksiądz poinformował mnie że kard. Nycz zakazał osobiście celebracji Mszy w KRR w kościele Najświętszego Zbawiciela.
4. w Wigilię, proboszcz nie chce potwierdzić tej informacji, tylko kontynuuje swoją grę, twierdzą np. że biskup wyznaczył/czy inny kościół. [...] źródło

6. Pruszków, par. Św. Kazimierza.

Na spotkaniu w dniu 13.10.2010 r. z grupą wiernych, Proboszcz - ks. prałat Marian Mikołajczak zaproponował Mszę św. raz w miesiącu ale "tylko w dzień powszedni czyli np. piątek o godz. 19:30. Tak ma być przez co najmniej najbliższy rok, bez jakiejkolwiek gwarancji wprowadzenia Mszy św. wszechczasów do niedzielnego rozkładu". Jak wspomniał ks.prałat, propozycja powyższa, miała być uzgodniona z ks. biskupem. A tak oto wspomina to spotkanie jeden z jego uczestników:

"[...] ks.Proboszcz proponuje przykre warunki, zwlaszcza dla rodziców z małymi dziećmi, lub pracujących do późna, aby po cichu zamknąć temat z powodu braku chętnych. Jakiekolwiek argumenty nie dzialają - ani o późnej porze, ani o wyjątkowym charakterze niedzieli, ani o papieskim życzeniu dot. powrotu liturgii wg dawnego mszału. Za to wysłuchalem po raz kolejny historii o nieznajomości łaciny, konieczności specjalnego przygotowania wiernych itd. Dodatkowo dowiedziałem się, że ludzie z ciekawości nie przyjdą na MW [Mszę Wszechczasów ], a jeżeli nawet to "bardzo źle, gdyby tak się stało".

7. Brwinów, par. św. Floriana.

Msza św. Wszechczasów odprawiana jest w drugą i czwartą niedzielę miesiąca o godz. 15:30. Nadal jednak nie ma zgody na celebrację coniedzielną o normalnych porannych, prorodzinnych godzinach.

8. Warszawa, par. św. Katarzyny na Służewie.

Grupa wiernych otrzymała odpowiedź odmowną Proboszcza, ks. prałata Józefa Maja.

9. Warszawa, par. św. Anny w Wilanowie.

Grupa ponad 70 wiernych otrzymała odpowiedź odmowną od Proboszcza, ks. prałata dr Waldemara Macko. Po otrzymaniu odpowiedzi negatywnej, wierni wystąpili z prośbą do ks. kard. Kazimierza Nycza - Ordynariusza. Niestety, odpowiedź ks.Kardynała też jest negatywna.

Grupa poprosiła o spotkanie z ks.Ordynariuszem. Niestety, Kuria nie jest zainteresowana dialogiem.

10. Józefów, par. Matki Bożej Częstochowskiej.

Msza św. trydencka odprawiana jest w każdą niedzielę o godz. 15:00.

11. Kamionka, par. Świętej Rodziny.

Grupa 46 wiernych otrzymała odpowiedź odmowną od ks.abp.Ordynariusza Kazimierza Nycza. Negatywną odpowiedź sporządził dn. 31.05.2010 r. ks.dr H. Małecki. Czytaj również tu:

12. Jazgarzew, par. św. Rocha.

Powodem likwidacji Mszy św. trydenckiej, było przeniesienie kapłana celebrującego stary ryt do Brwinowa. Patrz p.7 na mapie.

C.D.N.

Kaplica Sykstyńska 3D

2010-12-03T21:26:00.003+01:00

Zbudowanie wirtualnej Kaplicy Sykstyńskiej zajęło trzy lata. Możemy obejrzeć historię zbawienia człowieka pędzla Michała Anioła nawigując myszką komputerową; każdy centymetr kwadratowy ściany.

http://www.vatican.va/various/cappelle/sistina_vr/index.html

Michelangelo, jesteś boski!

Etykieta zastępcza

2010-11-18T10:44:00.007+01:00

foto za: Santa Iglesia Militante

Benedykt XVI w otoczeniu szefostwa Neokatechumenatu. Carmen Hernandez skorzystała z okazji, jaką jest audiencja u Ojca Świętego, i wbiła się w odświętne drechy "adidas".
Po lewej "Kiko" Arguello, po prawej ks. Mario Pezzi.

Spotkanie odbyło się w ostatnią sobotę 13 listopada w Watykanie i miało na celu poinformowanie Ojca Świętego o przygotowaniach do "Światowego Dnia Młodzieży - Madryt 2011"

...wmawia się nam, że etykieta i protokół, to subtelny element międzynarodowej dyplomacji i kurtuazji. A to jest po prostu zwykły "product placement".
na podstawie: Santa Iglesia Militante
pozostałe źródła:
http://blog.messainlatino.it/2010/11/il-papa-e-i-neocatecumenali.html
http://www.zenit.org/article-24561?l=italian

UNA VOCE - co to znaczy?

2010-11-05T10:55:00.103+01:00

Una voce - znaczy po polsku jednogłośnie. "Una Voce" - to z kolei nazwa zagranicznych stowarzyszeń stawiających sobie za cel obronę i propagowanie klasycznego, trydenckiego rytu Mszy świętej. Co 2 lata organizowane są w Rzymie międzynarodowe zjazdy przedstawicieli stowarzyszeń "Una Voce". Organizacja jest niezależna od władz watykańskich, ale współpracuje z papieską Komisją Ecclesia Dei.

Ale czy słusznie tłumaczymy una voce jako jednogłośnie ?
A może lepiej powiedzieć "syty głodnego nie zrozumie" ? - Zdecydowanie drugie tłumaczenie lepiej brzmi i bliższe jest polskiej rzeczywistości.

Po wydaniu przez Konferencję Episkopatu Polski restrykcyjnych tzw. "wskazań" dot. stosowania Motu Proprio Summorum Pontificum, w środowisku Tradycji zawrzało. Dane przez Benedykta XVI prawo do starego rytu zostało zamienione w Polsce na prawo do proszenia o stary ryt.
Prawo "prawie takie samo" a jest fundamentalna różnica. Papież prawdopodobnie przewidział rebelię episkopatów i dlatego wskazał drogę odwoławczą dla wiernych, którym odmawia się należnego im prawa.

Środowisko związane z pismem Christianitas proponowało grupom Tradycji w Polsce podpisanie wspólnej deklaracji domagającej się przestrzegania papieskiego dokumentu, a także powołania do życia stowarzyszenia pomagającego wiernym Tradycji łacińskiej.

Tymczasem bardzo silne i dobrze zorganizowane środowisko rzeszowskie nie podjęło pomysłu, ponieważ oczekiwało właśnie na oficjalny status w diecezji. Podpisanie bowiem deklaracji i powołanie stowarzyszenia byłoby źle widziane przez ks. Ordynariusza.

Duszpasterstw Tradycyjnych przybywa (np. Wrocław) a lokalne grupy wiernych nadal bezskutecznie upominają się o swoje prawa. Powoływanie duszpasterstw Tradycyjnych to chyba nowy konik działaczy Tradycji. Można nawet odnieść wrażenie, ze łatwiej jest powołać duszpasterstwo w diecezji niż odprawiać regularnie Starą Mszę św. w wiejskiej parafii.
Dziwne to? Chyba nie, jeżeli dowiadujemy się, że w mieście gdzie jest takie duszpasterstwo prosty wierny nie może zorganizować I Komunii czy chrztu w tradycyjnym rycie. Dekrety powołujące takie duszpasterstwa, opatrzone pieczęciami biskupimi, są wyśmiewane przez proboszczów. Przez samych biskupów zdaje się też.

No tak, ale taki dekret pięknie prezentuje się w ramkach na ścianie. Natomiast strach przed utratą tej "cennej relikwii" powoduje, że nikomu z działaczy nie przyjdzie do głowy "umierać za Gdańsk", Płońsk, Wilanów czy Piaseczno.
Śpiący rycerze Tradycji zapomnieli już o swoich odważnych pomysłach i inicjatywach, wynikających z uważnej lektury papieskiego dokumentu Summorum Pontificum.

Mijają trzy lata od wydania MP i tym razem to w Warszawie mówi się o "duszpasterstwie". Każdy Ordynariusz musi wykazać się przecież odrobiną zrozumienia dla Ojca Świętego. Duszpasterstwo to świetna okazja by je okazać. "Duszpasterstwo" - to brzmi dynamicznie i poważnie. Można wybrać jakiś odległy kościół na peryferiach Warszawy i odprawiać tam Mszę św.
Mamy podstawy sądzić, że takim miejscem zbornym Tradycjonalistów Diecezji Warszawskiej może zostać parafia św. Floriana w Brwinowie. Takie miejsce, do którego będzie można odsyłać natrętnych niewygodnych wiernych.
Św. Benon na Nowym Mieście do tego celu się nie nadaje; to kościół Redemptorystów.

Czy w takiej sytuacji wypada działaczom pisać odwołania do Rzymu? Powołać stowarzyszenie domagające się realizacji MP SP? Albo upomnieć się o wiernych z małych ośrodków?
Zwłaszcza te listy do papieskiej Komisji... aj jaj jaj, to wielki nietakt.
A wsiowe?
Panie, wsiowe to zaprawione w bojach o miejsca w pekaesie. Przyjadą se do Brwinowa. Łaciny im się zachciało? Wy tam lepiej po polsku nauczcie się poprawnie mówić! - słyszymy słowa otuchy płynące z Warszawy.

Ciekawe jest to, ze liderzy Tradycji z całej Polski, reprezentują najwyższy poziom intelektualny oraz znakomity, imponujący warsztat prowadzenia dyskusji akademickich. Wiedza również, budzi szczery podziw.
Zdawałoby się, że środowisko Tradycji osiągnie za chwilę masę krytyczną i nastąpi organizacyjna reakcja łańcuchowa. A tu nic.
Za dużo profesorów, a za mało menadżerów?
To może trzeba wynająć specjalistę od planowania strategicznego z zachodniej korporacji. Będzie to kosztowało, ale przynajmniej profesor dowie się co ma robić, a czego nie robić.
A warto przypomnieć parę liczb.

Np. we Francji starają się o Mszę św. a nie o "duszpasterstwa".
wnioski o KRR do parafii - 400 (w samym Paryżu ok. 35)
odwołania do ED - ponad 100
Polska:
wnioski o KRR do parafii - brak danych
wnioski do bp-a miejsca - ok 10
odwołania do ED - sztuk 3 (trzy) w tym z Warszawy sztuk 1.

Pomysły na duszpasterstwo Tradycyjne w Brwinowie to żart z ducha i litery dokumentu papieskiego. To także pastoralny niewypał.
Proboszczowie po zapoznaniu się z takimi pomysłami kwitują zazwyczaj krótko:
"Czy Państwo wypisują się ze wspólnoty parafialnej?".

Pytania mnożą się.
Czy MP SP ma powodować tworzenie w diecezjach "trydenckich gett"?
Czy rodziny przywiązane do Tradycji muszą okupić udział w Mszy św. wyalienowaniem z lokalnych wspólnot i środowisk? O całodniowych "wycieczkach" z dziećmi już nie wspomnę. Czy nasze dzieci nie będą już przygotowywane do sakramentu bierzmowania w parafii, wspólnie z kolegami z klasy i podwórka? Czy mój syn nie będzie mógł zaprosić kolegi na Mszę św. odprawianą w tym samym kościele ale w innej formie tego samego rytu?
A może to nowy pomysł na ochronę diecezji przed "Tradycyjną zarazą"?

Są tacy, którzy twierdzą, że to konieczność powodowana brakiem kapłanów znających czcigodny stary ryt. Ten argument, który został przez wielu z nas przyjęty, jest do zbicia. Przez trzy lata, konia można nauczyć mszału na pamięć. Wystarczy chcieć i wyłączyć mu telewizor!
No tak... tylko jak ma to powiedzieć w Kurii tradycyjny działacz posługujący się w kontaktach z hierarchią przedwojennym "językiem stanowym", determinującym jego myślenie i zachowanie?

Podczas spotkania ks. Arcybiskupa z proboszczami dekanatów położonych na południe od Warszawy (X 2007 r.), dyskutowano o realizacji woli Ojca Świętego. Nieznajomość rytu nie stanowiła problemu. Więcej, niektórzy księża przyznawali, że znają ten ryt z młodości. Wniosek z narady był prosty: Będą chętni wierni - będzie Msza św. Co pozostało z tych deklaracji? Nic.

Tych kilka uwag krytycznych, dotyczących problemów duszpasterskich naszych rodzin, świadczy o zrozumieniu wyzwań, jakie będą towarzyszyć Ordynariuszowi miejsca, przy wielkodusznym wprowadzaniu czcigodnego, starego rytu łacińskiego..

Mamy owoc "nowej ewangelizacji"

2010-11-02T19:29:00.003+01:00

"dzieło" Fundacji Opoka

[...]kto niby miałby kupować i wieszać sobie na ścianie taki kalendarz. Nastolatki w katolickich internatach?[...]

gdybym miał młodszą siostrę i w jej pokoju zobaczył na ścianie kalendarz z Danielem Craigiem, Johnem Bon Jovi albo Bono pomyślałbym, że wszystko jest w normie – przechodzi po prostu etap młodzieńczej fascynacji. Jest chwilowo głupia, ale zdrowa. Gdybym wszedł do pokoju mojej wymyślonej młodszej siostry i zobaczył zdjęcia księdza Stryczka z Krakowa, ks. Łukaszka z Nowego Targu, albo ks. Misiaka z Łodzi to chyba jednak pomyślałbym, że nie jest to oznaką zdrowia – duchowego na pewno, a psychicznego pewnie też nie bardzo.
http://dominikanie.pl/blogi/janusz_pyda_op/wpis,886,kalendarz_padrelli.html

Modlitwy z Asyżu zostały wysłuchane !

2010-10-28T10:42:00.011+02:00

W "Kościele katolickim" w Lucernie rządy nad umysłami przejął bóg Tezcatlipoca (Dymiące Zwierciadło). Odurzona "Dymiącym Zwierciadłem" diecezja, zamówiła "sześciopak prezerwatyw" z napisem "Kościół katolicki - Lucerna". Kupione za wdowi grosz prezerwatywy rozdawane są pederastom.
Na drugim planie zdjęcia - "księża" w pióropuszach i lamparcich skórach. W Katowicach natomiast widywany jest przyrodni brat Dymiącego Zwierciadła - Smok Niedzielak.
na podst.: www.messainlatino.it

ROMA LOCUTA EST

2010-10-16T00:58:00.010+02:00

Miało być pięknie, a wyszło jak zawsze, może nawet gorzej. Rzecz dotyczy diecezji Fermo, gdzie na skutek machinacji kurialnych realizacja woli Ojca Świetego Benedykta XVI stała się niemożliwa. Papież został przegłosowany!
Ale spokojnie, nie ma powodów do niepokoju - procedury demokratyczne zostały zachowane - kolegializm pełną gębą!

A było to tak…
W wyniku interwencji kurii diecezjalnej Fermo (Włochy, Arcybiskup Luigi Conti) wstrzymano celebrację Mszy św. sprawowanej wg. Mszału św. Piusa V w miejscowości Potenza Picena. Jednocześnie zadbano o to, by po takich interwencjach nie pozostawiać śladów. Biskup zarządził, by „nigdzie nic nie pisać, ani nie odpisywać na ewentualne prośby”. Czy wierni i proboszczowie pracujący w dorzeczu Warty odczuwają deja vu czytając te słowa ?

Na tym jednak nie koniec. Metropolita zafundował diecezji „konsultacje demokratyczne”. Celem tej burleski było zastraszenie tych proboszczów, którzy nie byli dostatecznie zindoktrynowani.
Arcybiskup z wikariuszem generalnym, korzystając z diecezjalnego spotkania proboszczów, wezwał do głosowania przez podniesienie ręki - czy Summorum Pontificum ma mieć zastosowanie w diecezji ?
Samo głosowanie wikariusz generalny i abp. Conti poprzedzili wygłoszeniem swoich cennych „myśli”: „Podążamy za Papieżem, ale nie we wszystkim”.
I tak 18 marca 2010 r. przed tronem arcybiskupa i w obecności jego wielkiego wezyra, przez podniesienie rąk zdecydowano, że dokument Pontifexa jest nieważny i nie ma zastosowania.
Koalicja modernizmu i strachu zwyciężyła. Boh vysako Car daljeko, niech się stanie twoja wola wezyrze - powiedziała większość i nie stanęła w obronie Ojca Świętego.

Potenza Picena

W tym miejscu warto się zatrzymać. Czy pamiętają Państwo sprawę wiernych z Piaseczna? Otóż w pierwszą niedzielę po opublikowaniu przez nasz blog relacji z rozmowy telefonicznej z Moderatorem Kurii, ks.dr Henrykiem Małeckim, został on zaproszony do studia Familijnej Jedynki (I Pr.PR). Tematem rozmowy z naszym bohaterem był „Prymat Piotrowy”. Łatwo się domyśleć, że prymat następcy św. Piotra przedstawiony został nie jako władza pełna i powszechna ale jako zjawisko historyczne - zmienne w czasie. Patrząc z takiej perspektywy Papież w najlepszym wypadku jest „honorowym gościem” „episkopalnego Kościoła lokalnego”, a promulgowane przez Ojca Świętego akty prawne mogą być przedmiotem „życzliwej rozmowy” lub „demokratycznego plebiscytu” takiego jak w diecezji Fermo.

Wierni z Potenza Picena słali listy do Ecclesia Dei opisując szczegółowo „ścieżkę zdrowia” przez jaką było dane im przechodzić. Zaś w liście z 30 maja 2010 r. znalazły się opisy demokratycznej farsy i cytaty z abp. Contiego.
Na początku września br. nadeszła odpowiedź z Rzymu.

foto. messainlatino. Potenza Picena

Watykan, 10 września 2010 r.

Szanowny Panie,

W odpowiedzi na list z dn. 3 września ubiegłego roku, Komisja Pontyfikalna pragnie poinformować Pana i grupę stałą, po wysłuchaniu Arcybiskupa Fermo, że wyraził on dyspozycyjność względem wyrażanej prośby. Zatem sugeruje się wystąpienie do Ordynariusza w celu dopełnienia sprawy.

Życzę duchowego wzrostu stabilnej grupie z Piceny, jednocześnie zalecam promowanie i wzmacnianie pięknym świadectwem życia chrześcijańskiego, jedności eklezjalnej w pokornym posłuszeństwie Papieżowi i Biskupowi diecezjalnemu.

Korzystając z okazji składam wyrazy wyjątkowego szacunku,

Mons. Guido Pozzo
Sekretarz.

Włoski bloger i internauci tak komentują list:

Po pierwsze list Ecclesia Dei cieszy. Cieszy bo jest, bo nadszedł relatywnie szybko a dotyczy bardzo trudnego przypadku. Komisja wobec powszechnej rebelii biskupów wobec Motu Proprio jednak podejmuje działania, nawet jeżeli sprzątanie stajni Augiasza wydaje się wysiłkiem nadludzkim.

Po drugie, list ujawnia modus operandi Ecclesia Dei:
Po otrzymaniu skargi wiernych, Komisja Pontyfikalna staje się jedynym partnerem dla biskupa, przeciw któremu została wniesiona skarga. Poprzez mediację i postępowanie prawne biskup zaczyna czuć oddech Watykanu na plecach. Nie jest to silny nacisk, ale wystarczający. Biskupi nie czują się z tym dobrze. Najlepszym przykładem jest abp. Luigi Conti, który: „wyraził dyspozycyjność”.

Po trzecie, Komisja ujawnia zrozumiałą troskę o uspokojenie nastrojów i powrót do porządku, którego kolejność jest taka: „w pokornym posłuszeństwie Papieżowi” - co dla grupy nigdy nie stanowiło problemu, „ i Biskupowi diecezjalnemu”. No właśnie. Dla katolika powinno być to naturalne, tym bardziej tradycjonalisty, który z natury nie jest rebeliantem; a jeżeli bywa inaczej, to dlatego, że deptane są nasze jasne i nienaruszalne prawa. Nawet jeżeli biskupowi winni jesteśmy „pokorne posłuszeństwo” nie zapominajmy, że ma ono zastosowanie tak samo, jeżeli nie bardziej, do Jego Świątobliwości Papieża - Pater Patrum.
Pokorne posłuszeństwo jest dobre ale bądźmy ostrożni by nie pomylić ofiary (wiernych) z oprawcą.

Biskupom należy wybaczyć po wyrządzeniu przez nich zła. Wybaczyć należy szybko i wielkodusznie. Ale wybaczenie, z definicji, związane jest z przyznaniem się do błędu przez osobę zło czyniącą. I w tym sensie rozumiemy wezwanie ks. Guido Pozzo do „wystąpienia do Ordynariusza w celu dopełnienia sprawy”. Od czasu wydania Motu Proprio sprawa celebracji Mszy św. w formie nadzwyczajnej nie jest już uzależniona od ordynariusza ani biskupa. Obecnie wszystko jest w gestii proboszcza i wiernych. Dlatego wezwanie do „wystapienia do Ordynariusza w celu dopełnienia sprawy” może być tylko rozumiane jako danie szansy ordynariuszowi do pracy nad pojednaniem ze swoimi owcami, niesprawiedliwie znieważonymi i zranionymi. I na koniec możemy powrócić do posłuszeństwa (pokornego ale czujnego) które nigdy by nie opuściło Piceny, gdyby ładu liturgicznego nie zakłócił biskup nieuzasadnionymi przeszkodami.

Jeżeli Twój biskup odmawia Ci prawa, którym obdarzył cię Bóg i Ojciec Świety w Motu Proprio Summorum Pontificum, odwołaj się do Rzymu. Odwołanie do Komisji Pontyfikalnej nie jest „skargą nieporadnych wiernych” ani „płaczliwym skarżeniem się”. To wyraz odpowiedzialności za Kościół i pomocna dłoń wyciągnięta do Benedykta XVI. Rzym musi pomóc Twojemu biskupowi zrozumieć, że:

- Kościół jest hierarchiczny,
- Papież jest władny egzekwować prawo w Kościele,
- Masz niezbywalne prawo do coniedzielnej Mszy św. w formie nadzwyczajnej odprawianej w Twojej parafii, o normalnej „rodzinnej” godzinie,

Przeciwnicy Benedykta XVI za wszelką cenę chcą, na takich przykładach jak Piaseczno, Wilanów, Pruszków... udowodnić, że Papież to funkcja honorowa do przecinania wstęgi a Twoje prawa potwierdzone przez Papieża, zależne są od widzimisię lokalnego „barona”.

Ks. John Zuhlsdorf na swoim blogu zamieścił cenne wskazówki dotyczące sposobu, w jaki można napisać do papieskiej komisji Ecclesia Dei w sprawie nieprzestrzegania Summorum Pontificum. Wskazówki są o tyle cenne, że ks. Zuhlsdorf pracował w Ecclesia Dei. Oto jego rady uzupełnione informacjami z portali Messainlatino.it, La Paix Liturgique i naszymi doświadczeniami:

- Pisz krótko. Niech Twój list zmieści się na stronie A-4.
- Unikaj pisania odręcznie. Pisz na maszynie lub komputerze.
- Pisz wg schematu:
1. Kto: kraj, diecezja, parafia,
2. Opis faktów: kiedy i o co prosiłeś i jaką otrzymałeś odpowiedź,
3. Załącz dokumenty,
- Stwierdzaj fakty redagując tak mało jak to tylko możliwe. Ciągła paplanina o tym, jak to księża albo biskupi są nieposłuszni nie wzmocni Twojej sprawy. Stwierdzaj fakty. Oni już będą wiedzieć czy ktoś jest nieposłuszny.
- Nie pisz o swoich uczuciach, np. o tym jak bardzo kochasz starą liturgię.
- Nie pisz im co mają robić! Nie cytuj kanonów! (jakby ich tam nie znali). To co jest niewiarygodnie oczywiste zostaw niedopowiedziane.
- Nie angażuj się w mordowanie osób - nie obgaduj! Im bardziej będziesz nieprzyjemny, tym słabszy będzie Twój list.
- Na końcu podziękuj temu, do kogo piszesz za jego służbę i obiecaj modlitwę.

W skrócie: pisz krótko, wyślij dowody, nie pisz rzeczy oczywistych, nie wyżywaj się.

Załącz stosowne dokumenty: watykańskie dykasterie nie mogą działać wyłącznie na podstawie opisu wydarzeń.
Najlepszą rzeczą jaką możesz zrobić to wysłać konkretny dowód.
Jeśli masz stosowną korespondencję z przeszłości, jak np. poprzednie odpowiedzi od proboszcza lub biskupa, wyślij kopie. (kopie możesz potwierdzić za zgodność z oryginałem u notariusza - ok. 7,5 zł za str. A-4). Nie wysyłaj oryginałów.

Po napisaniu listu daj go do przeczytania osobom niezwiązanym ze sprawą. List musi być dla nich logiczny i zrozumiały, bez jakichkolwiek Twoich podpowiedzi. Jeżeli nie radzisz sobie, poproś o pomoc.

Nie „ubogacaj” listu ozdobnikami literackimi typu: „padając do stóp Eminencji”, „w synowskim uniżeniu” itp. Zostaw płytki sentymentalizm „ruchom”.

Pamiętaj, nie adresuje się listów bezpośrednio do króla, kardynała itp., bo trudno będzie Ci później kontaktować się z adresatem. Dlatego lepiej jest pisać do sekretarza, do którego zawsze można się dodzwonić. Nie wysyłaj listów adresowanych tylko „na urząd”. Adres należy personalizować; np. ks. Adam Kowalski, sekretarz komisji ….

Adres:
Mon. Guido Pozzo
Segretario della
Pontificia Commissione Ecclesia Dei,
Palazzo del S. Uffizio, piazza del S. Uffizio,
Città del Vaticano, 00193 Roma.
Włochy

Na podstawie: www.messainlatino.it

Książka, która wiele wyjaśnia.

2010-10-08T12:12:00.008+02:00


foto.J.Bodakowski za Rebelya

Tekst za : www.christianitas.pl

Słowo na spotkaniu promocyjnym biografii arcybiskupa Marcela Lefebvre’a autorstwa biskupa Bernarda Tissier de Mallerais Zamek Królewski w Warszawie, 6 października RP 2010
Książka bp. Tissier de Mallerais to obszerna i udokumentowana biografia jednej z najważniejszych postaci Kościoła w wieku XX. Jeśli miałbym wyróżnić podstawowe cechy tego dzieła, wymieniłbym z jednej strony faktograficzną rzetelność, z drugiej – synowską lojalność autora względem bohatera książki. Tę ostatnią umiem docenić, choć osobiście nie wszędzie uznałbym ją za wymaganą. Wdzięczny jestem natomiast przede wszystkim za precyzję badacza, rzetelność narratora.

Prawda faktów przeciw nieprawdzie mitów
Ta podstawowa faktograficzna prawdomówność tej książki jest najlepszym sposobem rozpraszania negatywnych, oczerniających stereotypów dotyczących abp. Lefebvre’a, hodowanych od dziesięcioleci na glebie ignorancji i fałszywych skojarzeń. W ten sposób dla każdego czytelnika tej biografii stanie się jasne, że kojarzenie Arcybiskupa a to z jakimś ciasnym konserwatyzmem arystokratycznym, a to z lękową mentalnością wroga każdej nowoczesności, a to z wąskimi horyzontami europocentryzmu, a to z nostalgią „wstecznika”, a to z antysemickim syndromem „Vichy” – jest zespołem klisz nie zasługujących na nic więcej niż wzruszenie ramion. Te kalumniatorskie stereotypy okazują się śmieszne w zestawieniu z informacjami o pochodzeniu, wykształceniu, zasługach misjonarskich i duszpasterskim dynamizmie Marcela Lefebvre’a. Jeśli książka bp. Tissier de Mallerais obnaży tę śmieszność wobec publiczności, do tej pory często uzależnionej od „jedynie słusznej” opinii, będzie to już wielki sukces na drodze zrozumienia ważnych konfliktów w Kościele wieku XX, a więc i warunkowanej nimi naszej teraźniejszości.
Jednak znajomość faktów, w tym wypowiedzi abp. Lefebvre’a, może nas nie tylko uwolnić od negatywnych stereotypów na jego temat. Równie ważne jest oczyszczanie podziwu lub akceptacji, uwalnianie ich od narzuconych fałszywych „skrótów myślowych”.
Takim fałszywym „skrótem myślowym” byłoby np. zdanie, że abp Lefebvre był przeciwnikiem reformy liturgicznej jako takiej. A przecież znamy jego ostrożną, lecz mocną pochwałę tych korekt, których w liturgii wymagał wprost dokument Soboru i które zostały skonkretyzowane w prawodawstwie liturgicznym z 1965 roku: „Czy … powinniśmy wnioskować, że należało zachować to wszystko bez zmiany? Sobór odpowiedział na to przecząco, z umiarem i roztropnością. Coś należało zreformować i odnaleźć”[1].
Niezależnie zatem od wszelkich dwuznaczności, pomieszania dobrego i złego w reformach liturgicznych już u ich początku w latach 50., to nie abp Lefebvre był ich ostrym krytykiem en general. Z całym spokojem możemy nawet zakładać, że gdyby już po Soborze nie doszło do dewastatorskiej rewolucji liturgicznej, abp Lefebvre nie uznawałby stanu prawodawstwa liturgicznego z roku 1962 za „non plus ultra”, nienaruszalny punkt dojścia tradycji łacińskiej. Uznałby potrzebę duszpasterskich adaptacji, w granicach zdrowej tradycji.
Następnym fałszywym skrótem myślowym byłoby przypisywanie abp. Lefebvre’owi jakiejś pryncypialnej skłonności do tzw. „skrajnej prawicy”, form prawicowych dyktatur lub residuów politycznych nostalgii. Jego myśl w tym względzie była wyjątkowo przejrzysta i moralnie czysta: „Jeśli chodzi o oskarżenia o “skrajną prawicę”, odpowiem, że jeśli pojęcie “prawica” będzie oznaczać ideę społeczeństwa żyjącego według zasad ustanowionych przez Boga, opartego na autorytecie, posłuszeństwie i sprawiedliwości, można rzeczywiście powiedzieć, że jesteśmy “z prawicy”. Ale jeśli określenie “skrajna prawica” oznacza nadużycia władzy osobistej przez bezprawną dyktaturę albo partię dążącą do tyranii, oczywiście niczym takim nie jesteśmy. … Ale nie mamy też wątpliwości, że zasady teologiczne i moralne Kościoła mają oczywiste konsekwencje w społeczeństwie, które jest dziełem Bożym i jako takie podlega prawom Bożym”.
Przyznajmy, że ta wypowiedź jest nie tyle manifestem kapelana politycznej krucjaty lub nadwornego teologa rządów silnej ręki, ile przykładem dobrej harmonii myśli katolickiej w przedstawieniu kościelnego stanowiska na temat polityki.
Wreszcie jeszcze jednym – równocześnie szczególnie dotkliwym i zbyt łatwym do wypowiedzenia – skrótem myślowym byłoby uznanie postawy abp. Lefebvre’a za jednoznaczne i pozbawione wahań odrzucenie nauczania jednego z soborów Kościoła, Vaticanum II. W tym względzie biografia autorstwa bp Tissier de Mallerais dostarcza pewnego ważnego świadectwa: dowiadujemy się z niej jeszcze raz, że wbrew trudno wytłumaczalnej późniejszej „legendzie” (podtrzymywanej wyjątkowo zgodnie przez krytyków i entuzjastów) abp Lefebvre podpisał wszystkie dokumenty uchwalone przez Vaticanum II, włącznie z tymi najbardziej kontrowersyjnymi, jak deklaracja o wolności religijnej czy dekret o ekumenizmie. Osobiście nie widzę w tym żadnego aktu słabości czy mechanicznego „dołączenia się” choćby na moment do innych, skorumpowanych konformizmem lub liberalizmem, lecz pierwsze poruszenie, primum motus, typowe dla katolickiego hierarchy uczestniczącego wraz z papieżem w wydarzeniu kościelnym przekraczającym wolę i dyspozycję każdego z Ojców Soborowych. Gest ten sygnalizuje moim zdaniem obecność w osobowości Arcybiskupa tej samej dyspozycji, która kilkadziesiąt lat później, w 1988 roku doprowadziła do podpisania w ramach protokółu ugody ze Stolicą Apostolską deklaracji doktrynalnej: „W związku z pewnymi elementami nauczania Soboru Watykańskiego II lub związanymi z późniejszymi reformami liturgii i prawa – które nam wydają się trudne do pogodzenia z Tradycją – zobowiązujemy się do przyjęcia pozytywnej postawy studium i łączności ze Stolicą Apostolską, unikając wszelkiej polemiki”[2]. Dyspozycja, którą zdradza zarówno podpisanie wszystkich dokumentów Soboru, jak i objaśnienie swego stanowiska w cytowanej deklaracji doktrynalnej, miała oczywiście w samym Arcybiskupie pewną konkurencję, i niewątpliwie nieraz z tą konkurencją przegrywała – a jednak była, jako scenariusz alternatywny względem tego, co się ostatecznie stało. Jeśli jednak dziedzictwo Arcybiskupa trwa w jego uczniach, można mieć nadzieję, że istnieje nadal ta dyspozycja i otwarta jest droga realizacji scenariusza wynikającego z podpisanego przez Arcybiskupa protokółu z maja 1988. W warunkach większego zaufania.
Prawo do wątpliwości
Unikanie polemiki nie oznacza ukrywania wątpliwości. Tak więc nie tyle spektakularne „odrzucenie Soboru”, ile precyzyjne dubia, wątpliwości doktrynalne abp. Lefebvre’a pozostają dla Kościoła cenne i ważne, tak jak ważne dla całego Kościoła są obecne rozmowy teologiczne w ramach komisji złożonej z teologów Stolicy Apostolskiej i Bractwa Św. Piusa X. W tym względzie formuła, w której swego czasu wspólnie odnajdywali się, z dużymi nadziejami na porozumienie, Jan Paweł II i abp Lefebvre: „odczytać Sobór w świetle Tradycji”, nie oznacza tylko rzeczy najpilniejszej, czyli zażegnania błędnych interpretacji zgodnych z „hermeneutyką zerwania” – ale i kolejny krok w nieustannym wysiłku Kościoła, aby oświetlać swą nauką nowe czasy i nowe kwestie.
Dla przykładu: odczytanie „w świetle Tradycji” soborowego dokumentu „o wolności religijnej” nie może ograniczyć się do surowego sądu nad jego dwuznacznościami lub pewnymi lekkomyślnie wytworzonymi pozorami zerwania. Byłoby nieporozumieniem, gdyby w ramach słusznego dobijania się o niezbędny poziom klarowności dokumentu o wolności religijnej negowało się także – zawarte już w nauczaniu Piusa XII – wartościowe, by tak rzec, nowe postępy Tradycji w eksplikowaniu zarówno wykluczenia przymusu w kwestii wiary, jak i zachodzącego niekiedy wręcz obowiązku tolerancji wobec zachowań złych i błędnych. A wszystko to nie z zachwytu dla nowych czasów, pluralizmu, demokracji – lecz z powodu imperatywu objaśniania wymagań życia chrześcijańskiego także dzisiaj, w warunkach pluralizmu i demokracji. W końcu to nie kto inny jak Pius XII w wielkiej encyklice o Kościele pisał m.in.: „absolutnie konieczną jest rzeczą, aby to [nawrócenie do Kościoła] działo się z własnej woli i ochoty, ponieważ nikt nie wierzy, jak tylko ten, kto chce. Dlatego też, jeśli się zdarza, że niewierzących zmusza ktoś do tego, iżby weszli do świątyni Kościoła i zbliżyli się tam do ołtarza, aby przyjąć sakramenty święte, tacy nie stają się prawdziwymi chrześcijanami. … Jeśli więc kiedykolwiek bywa tak, że wbrew stałej nauce tej Stolicy Apostolskiej zmusza się kogoś mimo jego woli do przyjęcia wiary katolickiej, My, świadomi Naszego urzędu, stanowczo to potępiamy”[3]. Odczytanie Soboru w świetle wcześniejszej Tradycji to odczytywanie go w świetle takich wypowiedzi jak ta, a nie tylko gilotynowanie „błędnych nauk” przy pomocy wybranych fragmentów z Syllabusa.
Pole sporu
Rzecz jasna w warstwę narracji faktograficznej książki wplecione są także pewne wątki interpretacyjne, które powinny by zostać przemyślane, nawet jeśli nie oznacza to przyjęcia interpretacji abp. Lefebvre’a i jego duchowego syna, autora książki.
W latach posoborowych abp Lefebvre został wezwany do szczególnego i heroicznego świadectwa wiary. W świetle faktów nam znanych jest pewne, że to wyzwanie rozpoznawał i podjął.
Jeśli chodzi o te posunięcia, które były w życiu Arcybiskupa najbardziej dramatyczne, najbardziej kontrowersyjne także dla osób mu bliskich, nietrudno je zrozumieć, wręcz uznać za swoiście oczywiste w naturalnym, ludzkim oglądzie wydarzeń. W tej warstwie bardzo ludzkiej – także w sensie bardzo ludzkiego heroizmu – nie jest trudno zrozumieć nawet akty nieposłuszeństwa papieżowi, o ile tylko pamięta się jak bardzo autorytet papieży czy w ogóle autorytet urzędów rzymskich był przez lata używany i nadużywany do lekceważącego pacyfikowania dzieła abp. Lefebvre’a – i to nawet jeszcze wtedy gdy w jego początkach chodziło w nim jedynie o niepolemiczne zachowanie do niedawna oczywistych standardów katolickości. W tym miejscu – jeszcze raz – wystarczy poznać fakty, aby znacznie zredukować poziom przemądrzałego dogadywania abp. Lefebvre’owi, że nie był dość ufny czy cierpliwy.
Wystarczy zatem znajomość faktów, aby – jak to skonkludował po przeczytaniu mojej Historii Mszy pewien polski kapłan – zobaczyć zarówno „stopniową radykalizacją” Arcybiskupa, jak i „realną współodpowiedzialność Rzymu za ostateczny rozłam”, fakt , że „w chwilach podziału odpowiedzialni w Kościele nie uczynili wystarczająco wiele, by osiągnąć pojednanie”[4].
Jednak pewna „naturalność” narastającego nieposłuszeństwa Arcybiskupa nie może tłumaczyć go w całości. Pytanie, czy to, co – w tych różnych odcieniach znaczeń – naturalne i naturalnie zrozumiałe, zawsze wystarczy.
O to więc trzeba by wieść dalej spór interpretacyjny, wolny od interesowności, wrażliwy na ciężar okoliczności: nie o prawość intencji ani nawet nie o roztropność w czysto ludzkich kategoriach. Osobiście odsunąłbym także na bok, choć trochę na bok, niekończące się spory a to o racje kanoniczne, a to o casusy teologiczno moralne, np. w sprawie udzielania święceń biskupich bez mandatu papieskiego. Na życie abp. Lefebvre’a w krytycznych latach jego próby patrzę, jak na próbę, która coraz wyraźniej przerastała ludzkie siły, perspektywy, rachuby – a więc jak na próbę, którą w dziejach Kościoła przechodził niemal każdy wielki założyciel czy przywódca. Niektórzy z nich przeszli ją pomyślnie, i często nawet mimo okresowego załamania się ich dzieł stali się następnie tym skuteczniejszymi odnowicielami życia katolickiego. Konkluzja, której nie mam zamiaru tu rozwijać, musiałaby dotyczyć faktu, czy nadludzka próba, która przyszła na abp. Lefebvre’a, poprowadziła go faktycznie do świętości „wyznawcy”, czy raczej sprowokowała go w momencie najcięższego kryzysu i kuszenia do wyboru bardziej ludzkiego skrótu, drogi do wyznaczonego, po ludzku zrozumiałego celu – z pominięciem świętości. Próba odpowiedzi na to pytanie byłaby w tej chwili niewczesna. Chcę jednak zaznaczyć, że to na tym poziomie widzę dylemat abp. Lefebvre’a, nie niżej.
Mamy dziś dzień świętego Brunona, założyciela kartuzów. Pozwólcie zatem chwilę wspomnienia historycznego, które wydaje mi się a propos. Święty Bruno miał czterdzieści pięć lat, gdy w 1084 roku założył Wielką Kartuzję. Sześć lat później papież nakazał mu przyjazd do Rzymu. Z ludzkiego punktu widzenia był to koniec jego dzieła założycielskiego: uczniowie rozproszyli się, klasztor przeszedł na własność innego opactwa… A przecież po jakichś dziesięciu latach znalazł się nowy przeor, uczniowie ponownie się zgromadzili – i zakon kartuzów wszedł w okres swego dynamicznego wzrostu, owocnego dla Kościoła.
Dzieła Boże rozwijają się niekoniecznie według przewidywalnych ludzkich rachub – ich zawieszenie, niekiedy brutalne i niesprawiedliwe, jest udziałem w „tajemnicy Krzyża”. O tym zapewne myślał prof. Louis Salleron, sprawdzony przyjaciel Arcybiskupa, kiedy korzystając z roztropności nadprzyrodzonej pisał do niego w prywatnym liście: „Trzeba myśleć o przyszłości. Ekscelencja uratuje swoje dzieło, przyjmując ewentualność jego przerwania”[5].
Po liniach krzywych
Stało się inaczej, historii się nie odwróci. „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni”. Trzeba by dobrze poznać stawkę i nadzieje abp. Lefebvre’a, żeby wejść w ocenę jego postępowania. Doprawdy, trudno mi było powstrzymać się od wzruszenia, gdy swego czasu natrafiłem na list abp. Lefebvre’a do papieża Jana Pawła II, pisany w Boże Narodzenie 1978, w pierwszych miesiącach nowego pontyfikatu, który miał szansę właśnie wtedy zahamować dynamikę rozłamu. Jeden z najważniejszych fragmentów tego listu brzmiał następująco:
Ojcze Święty, na chwałę Jezusa Chrystusa, dla dobra Kościoła, zaklinamy Cię, abyś powiedział jedno słowo, jedno zdanie, jako Następca Piotra, jako Pasterz Kościoła powszechnego, do Biskupów całego świata: „Zezwalajcie”: „Pozwalamy na swobodne sprawowanie tego, czego wielowiekowa Tradycja używała dla uświęcenia dusz”[6].
Spotykamy się tutaj dzisiaj w znacznym stopniu dzięki temu, że papieskie słowo „zezwalajcie” nareszcie padło, choć w innym pontyfikacie – i to w formie prawnej rzeczywiście wyrażającej papieskie „pozwalamy”. Jest to jedno z dokonań w ramach upartej pracy pewnego człowieka, który rosnąć w doświadczenie przy Janie Pawle II, z woli Opatrzności stał się Ojcem Świętym Benedyktem XVI. To ten człowiek pisał nazajutrz po sakrach biskupich w Econe w 1988: „Musimy zastanowić się nad faktem, iż spora liczba katolików, o wiele wykraczająca poza wąski krąg Bractwa Lefebvre’a, postrzega tego człowieka jako w pewnym sensie przewodnika, a przynajmniej jako użytecznego sprzymierzeńca. Nie da się przypisać wszystkiego motywom politycznym, nostalgii czy mniej ważnym czynnikom kulturowym. Przyczyny te nie są w stanie wyjaśnić przyciągania odczuwanego nawet przez młodych – szczególnie przez młodych – pochodzących z wielu całkowicie różnych narodów, otoczonych przez całkowicie odmienne rzeczywistości polityczne i kulturowe. Wprawdzie prezentują oni to, co z każdego punktu widzenia jest oglądem ograniczonym i jednostronnym, ale bez wątpienia fenomen tego rodzaju byłby nie do pomyślenia, gdyby nie działały tu dobre elementy, elementy, które, ogólnie rzecz biorąc, nie znajdują dostatecznej możliwości życia w dzisiejszym Kościele”[7].
Czytając te słowa, nie tylko przypominamy sobie dramat roku 1988, ściśle uzależniony od całej burzy posoborowej, ale i zdajemy sobie sprawę z paradoksu realizowania się opatrznościowych zamysłów Bożych w sposób umykający ludzkim przewidywaniom: kto w roku 1988, nazajutrz po dramatycznym geście „ratowania Tradycji” przez abp. Lefebvre’a, przewidywał, że w pierwszym dziesiątku naszego wieku niegdyś nieosiągalny „eksperyment Tradycji” otworzy swoimi odważnymi decyzjami właśnie Joseph Ratzinger – Benedykt XVI – kiedyś co prawda dla jednych „pancerny kardynał”, dla drugich, wręcz przeciwnie, modernista, liberał i wróg Tradycji?
Ta obserwacja każe popatrzeć innym okiem na wyostrzone dialektyki poszczególnych „partii”, także w ruchu na rzecz Tradycji, i wynikające z nich doczesne rozdzielanie zasług „dla Tradycji”. Rację mają i ci, którzy podkreślą dziś, że bez aktywności dzieła abp. Lefebvre’a np. świadomość „trwania problemu [Mszy trydenckiej]” byłaby diametralnie niższa. Ale rację mają i ci, którzy powiedzą, że bez ćwierć wieku legalnych form sprawowania liturgii tradycyjnej, bez dwudziestu lat funkcjonowania uznanych przez Rzym instytutów tradycyjnych „Ecclesia Dei” nie byłoby dziś m.in. szeregu hierarchów już znających z autopsji liturgiczną tradycję łacińską i dzięki temu jej przychylnych – nie byłoby ich w kongregacjach rzymskich i w niektórych diecezjach. Rację mają ci, którzy mówią o znaczeniu świadectwa abp. Lefebvre’a i Bractwa Św. Piusa X. Ale rację mają także ci, którzy przypominają, że uwolnienie liturgii tradycyjnej – „niezależnie od sprawy abp. Lefebvre’a” – i teologiczna hermeneutyka ciągłości to program rozwijany konsekwentnie przynajmniej od początku lat 80. przez ówczesnego kard. Josepha Ratzingera, a język Summorum Pontificum odbija sformułowania używane w trakcie odbytych pod jego przewodnictwem Dni Liturgicznych w Fontgombault w 2001.
Nie chodzi jednak o to, by u końca tego głosu sprowokować niewczesną dyskusję o wzorcowej i parytetowej liście zasług – albo, co gorsza, przypominać lapsusy uczestników sporów sprzed lat. Jeżeli chodzi o zasługi, wystarczy, że są one znane Bogu – co być może jest najlepszą konkluzją zwłaszcza w dniu św. Brunona, założyciela kartuzów.
Zasługą zaś dla nas wszystkich oczywistą jest ta zmaterializowana w obszernej książce, będącej powodem naszego spotkania. Ze wszystkich powodów, o których mówiłem wyżej, pragnę powiedzieć obecnemu tu Autorowi szczere Deo gratias. I dodać: Merci, Monseigneur.

[1] “Itinéraires” n. 95, lipiec-sierpień 1965, ss. 78-79 (cyt. Mgr Marcel Lefebvre, Un éveque parle, 1974, s. 57nn). [2] Deklaracja doktrynalna abp. M. Lefebvre`a i członków Bractwa Św. Piusa X, należąca do Protokółu ugody podpisany przez kard. Josepha Ratzingera i abp. Marcela Lefebvre`a w dn. 5 V 1988.
[3] Pius XII, Mystici corporis Christi (1943), 88.
[4] Ks. Maciej Zachara MIC, „Historia Mszy” Pawła Milcarka, http://www.liturgia.pl/node/8437
[5] Cyt. Christoph Geffroy, Philippe Maxence, Enquête sur la messe traditionnelle, 1988, 35.
[6] http://sacrosanctum-concilium.org/textes/dc/1979/591/591.php
[7] Kard. J. Ratzinger, Uwagi do biskupów Chile – konferencja z 13 lipca 1988 (http://christianitas.pl/?sr=!czytaj&id=63&dz=6&x=6&pocz=0&gr=).

Libera... nos a malo, czyli Tridentina w Płocku

2010-10-05T13:01:00.003+02:00

Portal "Plocek.pl" zamieścił 30.sierpnia br. artykuł o Mszy św. trydenckiej w Płocku. Poniżej całość publikacji. Środowisku płockiemu życzymy szybkiego wyjścia z podziemia... Stanisławówki.
Salezjanie zapraszają na Stanisławówkę, gdzie w każdą niedzielę będzie sprawowana msza w rycie trydenckim. - Wynika to z zapotrzebowania płocczan - usłyszeliśmy w kościele św. Stanisława Kostki. - Nie dopatruję się zapotrzebowania na takie msze - mówią z kolei w biurze prasowym diecezji płockiej.

Obrządek mszy w rycie trydenckim różni się znacznie od tych znanych nam od małego. Porządek celebracji takiej mszy obowiązywał w Kościele katolickim do Soboru Watykańskiego II, czyli do 1965 r. Tę sprzed soboru określa się różnymi nazwami: „trydencką, wszech czasów, tradycyjną, klasyczną”, funkcjonuje też miano „starej mszy”. Kapłan podczas mszy trydenckiej stoi tyłem do wiernych, zwrócony twarzą w kierunku ołtarza, a językiem liturgii jest łacina. - Nie ma też w nich miejsca na takie instrumenty jak gitara czy keyboard - mówi plockowi salezjanin ze Stanisławówki. - Tylko organy, grające na przykład chorały gregoriańskie.

Zdaniem księży ze Stanisławówki, a także niektórych proboszczów, którzy w ogłoszeniach duszpasterskich w swoich parafiach informowali o nowej mszy w kościele św. Stanisława, istnienie takiej celebracji liturgicznej w Płocku jest warunkowane zapotrzebowaniem wiernych. - To inicjatywa parafian - słyszmy na Stanisławówce. - Wiele osób, także młodzieży pytało o tę formę, pragnęło jej, dlatego płocki biskup podtrzymał wolę płocczan i w naszym kościele będą odprawiane równocześnie dwie msze - na dole msza trydencka, nazywana tradycyjną, a na górze dla nas tradycyjna msza, czyli posoborowa.

O przyczyny takiego pragnienia płocczan zapytaliśmy rzeczniczkę prasową diecezji płockiej. - Ja nie dostrzegam zapotrzebowania na takie msze - przyznała Elżbieta Grzybowska. - Salezjanie cieszą się dość znaczną autonomią i są ich organizatorami, więc najlepiej zapytać ich.

Ksiądz ze Stanisławówki, który rozmawiał z plockiem, jest zdania, że zainteresowanie powrotem do starych form liturgicznych może być, nieco paradoksalnie - pewnym odnowieniem, odświeżeniem dla wiernych. - To jakaś nowość przecież, coś niecodziennego. Ponadto msze w rycie trydenckim wydają się bardziej tajemnicze, rytuał jest uwznioślony. Być może dla niektórych łacina w pewien sposób przybliża modlącego się do sacrum... - zastanawiał się salezjanin.

Msza trydencka będzie odprawiana w każdą niedzielę o 9.00 w dolnym kościele na Stanisławówce.

Małgorzata Rostowska

komentarze:

Mszy trydenckiej w Płocku oczekiwaliśmy już od kilku lat. Na początku była odprawiana raz w miesiącu, później dwa razy, a teraz już co niedziela. Nawiązując do opinii wyrażanych w powyższym tekście, przypomnę tylko zamysł Ojca Świętego Benedykta XVI: aby wszyscy wierni mieli możliwość poznania (poprzez uczestnictwo) tej formy mszy. Tak więc po cóż dywagować, lepiej zobaczyć :)

Gość: Kosteczka
Data wpisu: 2010-09-01
IP: 91.212.*.*

Ciekaw jestem kim jest ów tajemniczy, anonimowy płocki salezjanin? A może Plocek sam sobie go wymyślił? Gość: Ciekawski
Data wpisu: 2010-09-01
IP: 77.255.*.*

Szanowna Pani nie musi dostrzegac potrzeb. Nikt panią o to nie pyta. Proszę pamiętać, że wypowiada się pani w imieniu Kurii Płockiej i Biskupa Płockiego. Nikt Pani nie pyta o pani zdanie jako takie, lecz ze względu na na piastowany urząd.Nawiasem mówiąc zdania Pani mieć nie może, bo i wiedzy na ten temat u Pani brak. Księże Biskupie, prosimy, dość tego szaleństwa i dziwaczenia typu panie profesórki na siłę w WSD, świecki dyrektor(-ka?) w Sikorzu, biegi w dresikach na uciechę GW, chłopiec-sekretarz w białej koszuli (na szczęście już były i wysłany na studia). Pragniemy-duchowni i świeccy, Biskupa-ojca diecezji, a nie Piotrusia Pana. A może prawdą jest, że ks.Biskup w Płock tak tylko na trochę (chętnych tu nie było), bo tak w ogóle to świat-Rzym przed Nim? Wszak prymasem (trzecim z żyjących w Polsce) jest mistrz Waszej Ekscelencji. Pani rzecznik:a co np. z trudnym przypadkiem w diecezji ks. dr. Cezariuszem Krupińskim? Jeśli liturgia Was nie interesuje, to co Was interesuje?!

Gość: zauważalski
Data wpisu: 2010-09-03
IP: 78.154.*.*

Promocja książki - Marcel Lefebvre. Życie.

2010-10-04T20:00:00.010+02:00

Serdecznie zapraszamy na promocję książki Marcel Lefebvre. Życie. Spotkanie zaszczyci swoją obecnością jej autor, Jego Ekscelencja ks. bp Bernard Tissier de Mallerais.
Wieczór autorski odbędzie się 6 października (środa) o godzinie 18.00 w Sali Koncertowej Zamku Królewskiego w Warszawie. Spotkanie poprowadzi redaktor Stanisław Michalkiewicz, a uświetni je swoim występem Jacek Kowalski.

Po prezentacji i recitalu zapraszamy na poczęstunek.

źródło: http://www.piusx.org.pl/komunikaty/2010/76

WILANÓW vs WATYKAN

2010-10-01T13:55:00.013+02:00

Watykan i jego "cheap imitation" w Warszawie (Wilanowie)

Czy ks. prałat dr Waldemar Robert Macko, proboszcz parafii św.Anny w Wilanowie jest papieżem ? Chyba tak...skoro wie lepiej od kard. Ratzingera
Pod koniec lipca, wierni zachęceni listem apostolskim Benedykta XVI Motu Proprio Summorum Pontificum złożyli prośbę o celebrację Mszy św. w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. Pod prośbą podpisało się ponad 70 wiernych. Po miesiącu usłyszeli odmowę, Mszy św. nie będzie.
Ignorowanie woli Ojca Świętego w Warszawie i okolicach stało się "nową świecką tradycją". Będziemy informowali o takich skandalicznych faktach.
PS
"Papieża" w Wilanowie już mamy, jeszcze tylko budowę "Watykanu" musimy zakończyć.

46 wiernych ... to za mało jak na wspólnotę Motu Proprio w Archidiecezji Warszawskiej - poszukajcie sobie innego (K)kościoła...

2010-06-17T22:50:00.033+02:00

Crisis in the Archdiocese of Warsaw - (English)

Grupa wiernych, przywiązana do Tradycji łacińskiej, z Piaseczna i okolic, wystąpiła do Kurii Metropolitalnej Warszawskiej z prośbą o coniedzielna Mszę św. w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. Pod prośba podpisało się 46 wiernych...

W grupie byli przygotowani ministranci, Mszę św. w formie nadzwyczajnej odprawiał kapłan w kościele parafii pw. św. Rocha w Jazgarzewie. Celebracja odbywała sie raz w miesiącu.
Na początku czerwca nadeszła odpowiedź z Kurii. Odpowiedź sporządził Wydział Duszpasterstwa Ogólnego Kurii Warszawskiej; podpisał Ks.dr Henryk Małecki - Moderator Kurii. Odpowiedź była niekorzystna dla grupy.

W dniu 17 czerwca przeprowadziliśmy rozmowę telefoniczna z Ks. Moderatorem. Rozmowa miała na celu szczegółowe wyjaśnienie stanowiska Kurii. Dowiedzieliśmy się, że problem zgody na Mszę w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego sprowadza się do braku kapłana. Kapłan był, ale właśnie podjęta została decyzja o przeniesieniu kapłana do innej parafii. Usłyszeliśmy również, że grupa 46 wiernych to za mało jak na wspólnotę i pozostawienie kapłana. Nasza grupa dostała jednak radę: mamy sobie poszukać innego kościoła.

List - prośba grupy 46 wiernych z Piaseczna i okolic.

Preambuła:

„Grupa wiernych na mocy Listu apostolskiego Motu Proprio Summorum Pontificum

Ojca Świętego Benedykta XVI zwraca się z prośbą o coniedzielną celebrację Mszy Świętej

w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego.”

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus !

Zachęceni listem Ojca Świętego Benedykta XVI Motu Proprio Summorum Pontificum

zwracamy się do księdza Proboszcza z prośbą o celebrację Mszy Świętej

w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego w każdą niedzielę i święta nakazane.

Pragniemy uczestniczyć w Najświętszej Ofierze w godzinach porannych, współgrających

z rytmem chrześcijańskiej niedzieli i obowiązkami rodzinnymi.

Od jesieni ubiegłego roku bierzemy udział w Eucharystii w parafii Św. Rocha

w Jazgarzewie. Msza św. w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego sprawowana jest tam raz w miesiącu o godz. 15.30. W pozostałe niedziele i święta pozostaje nam dojeżdżać do Warszawy. Jednak są wśród nas rodziny z małymi dziećmi oraz osoby starsze, niekiedy schorowane. Dla wielu dalekie dojazdy stanowią prawdziwą barierę.

Mamy przygotowanych ministrantów do posługi w formie nadzwyczajnej.

Zapewniamy o gotowości do organizacyjnej pomocy.

Łączymy wyrazy największego szacunku,

List został zaadresowany i przedstawiony Proboszczowi parafii w Kamionce k. W-wy. Po spotkaniu z Proboszczem, inicjatorzy listu postanowili przesłać prośbę do Kurii Metropolitalnej Warszawskiej. List datowany jest 28 marca 2010 r. wysłany 10 maja 2010 r. Do listu załaczone zostały arkusze z podpisami i tabela zbiorcza członków grupy.

Odpowiedź Kurii Metropolitalnej Warszawskiej:

Rozmowa telefoniczna z Ks.dr Henrykiem Małeckim przeprowadzona dn. 17 czerwca 2010r.

Rozmowa miała na celu szczegółowe wyjaśnienie stanowiska Kurii. W pierwszych słowach podziękowaliśmy za b. szybką odpowiedź.

Powtórzyliśmy zawarte w naszym liście 3 elementy:
- stanowimy grupę 46 wiernych,
- mamy przygotowanych ministrantów do posługi w rycie nadzwyczajnym,
- mamy kapłana, który odprawia raz w miesiącu Mszę św. dla naszej grupy w parafii w Jazgarzewie.

Zapytaliśmy - co stanowi przeszkodę w przychyleniu się do naszej prośby?

Ks. Moderator odpowiedział, że problem stanowi brak kapłana znającego NFRR. Kapłan odprawiający do tej pory Mszę św. w rycie nadzwyczajnym zostanie bowiem przeniesiony do innej parafii. 46 -u wiernych to za mało jak na wspólnotę - kapłan zostanie przeniesiony.
Ks. Małecki dodał, że jeżeli jesteśmy tak bardzo przywiązani do nadzwyczajnej formy obrzędu, to musimy jakoś sobie poradzić - poszukać innego kościoła.
Nasz Rozmówca powiedział, z czym zgodziliśmy się w pełni, że na terenie dekanatu nie ma księży znających stary ryt.
Rozmowa wyjaśniła nam, co Ks. dr Małecki miał na myśli pisząc:
[...] Aktualnie Ks. Arcybiskup nie jest w stanie delegować kapłana, który mógłby zadośćuczynić prośbie Państwa [...]

- nie można kapłana delegować i relegować jednocześnie.

Kardynał Dario Castrillon Hoyos - Przewodniczący Papieskiej Komisji "Ecclesia Dei":

„Co to jest Motu Proprio Summorum Pontificum”?

Nie jest to jedynie dar dla tzw. „tradycjonalistów”— nic podobnego — jest to dar dla całego Kościoła Katolickiego. A ponieważ jest on darmo dany przez Ojca Świętego, Ojciec Święty udziela go poprzez cudowną strukturę Kościoła, obejmującą parafie, kapłanów i kapelanów w kaplicach, w których sprawują oni Eucharystię, a ci, na mocy woli Wikariusza Chrystusa, muszą spełnić prośby i żądania wiernych dotyczące sprawowania tej właśnie Mszy i mają obowiązek im ją zapewnić. I nawet jeżeli wierni się o nią specjalnie nie starają ani nie dopominają, duszpasterze winni ją udostępnić, tak aby wszyscy mieli dostęp do skarbu starej liturgii Kościoła. To jest właśnie nadrzędny cel Motu Proprio — duchowe i teologiczne bogactwo. Ojciec Święty pragnie, aby ta forma Mszy św. stała się w parafiach formą powszechną, aby w ten sposób młode pokolenia mogły poznać ten ryt.

Kolejne portale katolickie piszą o nas.

2010-06-10T23:51:00.021+02:00

polecamy lekturę... Messa in Latino, Riposte catholique, Summorum Pontificum Observatus, Tradi News...

http://blog.messainlatino.it/2010/06/tutto-il-mondo-e-paese.html

redakcja poleca lekturę komentarzy włoskich internautów... Link powyżej

http://www.summorum-pontificum.fr/article-en-pologne-aussi-il-y-a-une-demande-de-messe-traditionnelle-51147748.html

Zapewne tak jak ja - nie znaja Państwo Piaseczna ...

2010-05-28T00:11:00.015+02:00

Tak zaczyna swój artykuł o grupie z Piaseczna francuski dziennikarz - Christophe Saint-Placide. Tekst opublikowany został na stronie Summorum-Pontificum observatus - największym francuskim portalu poświęconym Tradycji katolickiej...
Autor streszcza wywiad jaki opublikowaliśmy na naszej stronie z inicjatorami wystapienia o coniedzielną celebracja Mszy św. w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. Czytelnik francuski może dowiedzieć się wszystkich szczegółów dotyczących celebracji Mszy św. w kościele w Jazgarzewie oraz utrudnień związanych z coniedzielnym podróżowaniem do kościoła św. Benona w Warszawie.
Dziennikarz pisze m.innymi: "
[...](brak zgody na coniedzielną Mszę. św.- przypis) obliguje wiernych do przemieszczania się aż do Warszawy by móc korzystać z dobrodziejstwa formy nadzwyczajnej (rytu rzymskiego-przypis). Taki stan faworyzuje wiernych lepiej sytuowanych i tych którzy cieszą się dobrym zdrowiem, na niekorzyść najbiedniejszych, chorych i osób starszych. Podobnie nie jest możliwe zbudowanie prawdziwej wspólnoty chrześcijańskiej wokół jednej Mszy w miesiącu, odprawianej w środku godzin popołudniowych.
Prośba jest zatem całkowicie w prawie [...] [...] Nasi bracia z Polski potrzebują wsparcia. Pomyślmy także o nich w naszych modlitwach"
Żródło:
http://www.summorum-pontificum.fr/5-index.html

Coniedzielna Msza św. jak Pan Bóg przykazał...

2010-05-27T18:33:00.009+02:00

CLICK HERE TO VISIT ALL WEBSITE

Zbieramy ostatnie podpisy pod kościołem św. Benona w Warszawie.

Dziękujemy wszystkim, którzy poparli prośbę swoim podpisem i modlitwą.
Bóg zapłać.

organizatorzy.

Oto wywiad jaki nasza redakcja przeprowadziła z inicjatorami akcji zbierania podpisów pod prośbą do władz kościelnych.

Redakcja: Panowie, czy jedna Msza na miesiąc w rycie klasycznym nie wystarczy? Przecież kościół nigdy nie był całkowicie wypełniony?

Tomasz: Życie każdej rodziny domaga się regularności. Taka jest natura człowieka. Dzieci są szczęśliwe i czują się bezpiecznie, gdy znają plan dnia. Gdy rodzice całują na dobranoc, dziecko wie, że następny dzień będzie w swoim porządku podobny do poprzedniego. Dorośli też chcą znaleźć swoje miejsce na ziemi. Pokochaliśmy Eucharystię w formie nadzwyczajnej. Chcemy w każdą niedzielę spotykać się razem w naszej lokalnej wspólnocie.

Krzysztof: Dodać trzeba, że brak regularności - "coniedzielności" - powoduje problemy organizacyjne. Trudniej jest zorganizować scholę i próby dla ministrantów. Właściwie to wegetacja dla środowiska. Co to by była za schola, która śpiewa raz na miesiąc? Nawet ministranci po miesięcznej przerwie czują się zagubieni. Potrzebna jest "coniedzielność", normalność, jak Pan Bóg przykazał.

R.: Inną waszą prośbą jest zmiana godzin celebracji na poranne, przedpołudniowe?

K.: Owszem. Czy wyobraża sobie Pani organizację życia rodzinnego z dziećmi przy Eucharystii o godz. 15.30? Rytm chrześcijańskiej niedzieli jest taki: wspólne śniadanie, Msza. św., spacer - rower, obiad z rodziną, odrabianie lekcji, wyciszenie, kolacja itd.

T.: Przez pół roku Msza św. po zmroku. Wychodzi Pani z kościoła ze śpiącym dzieckiem na ręku a tu gwiazdy na niebie...
K.: per aspera ad astra (śmiech)

R.: Wasza wspólnota uczestniczy jednak w Mszy św. u "Benona" w Warszawie?

T.: Kto uczestniczy ten uczestniczy. Z Głoskowa do św. Benona i z powrotem to 60 km. Mówmy szczerze - niektórych stać na dojazdy a innych nie. Poza tym wielu ludzi nie ma samochodu. Są wśród nas osoby starsze i schorowane, dla których nawet dojście do kościoła parafialnego stanowi wyzwanie. Co dopiero mówić o coniedzielnych podróżach do Warszawy.

K.: Widzę rodziny z dziećmi u Benona, które pokonują 60 km. dziennie. Ale są to tylko te, które na to stać.
kliknij poniżej by czytać dalej

R.: A jaki jest stosunek proboszczów w dekanacie do waszej grupy?

T.: W ogóle większość proboszczów zna nas - wiernych przywiązanych do Tradycji - tylko z TV i podań ludowych. Moje dziecko przystępuje do I Komunii Świętej w kościele św.Anny w Piasecznie. W zeszłym roku proboszcza św. Anny prosiłem o wspólne załatwienie pewnego problemu. Udało się. W tym roku, proboszcz przychylił się do mojej prośby dot. liturgii.

R.: Czy proboszcz wiedział, że przywiązany jest Pan do formy nadzwyczajnej?

T.: A skąd. Nie ma uprzedzeń i nie ma konfliktu.

K.: Nasz proboszcz dla odmiany wie. Bardzo by chciał, by wierni mogli słyszeć „miserere nobis”, nieśmiertelną melodię do "Credo in unum Deum" częściej, także na Mszy w formie zwyczajnej.

R.: Trudna jest Msza św. w klasycznym rycie rzymskim?

K.: Pyta Pani o ministranturę? cóż, w moim wieku opanowanie pamięciowe nawet tekstów polskich sprawia mi trudność...

T.: Zwłaszcza listy zakupów zrobionej przez żonę (śmiech) Dla młodych chłopaków to pestka. Ale nawet my daliśmy radę. Wie Pani, łatwiej wkuć na pamięć Mszał po grecku, niż nie grzeszyć co dnia. To stanowi prawdziwe wyzwanie dla wierzącego.

R.: Czy trudno było zebrać podpisy pod petycją?

T.: Nic podobnego. Byliśmy przygotowani do fedrowania jak na kopalni... a tu poszło jak z płatka.

K.: Wstyd się przyznać, ale niewiele przykładaliśmy się do pracy.

T.: Ludzie tęsknią za trwałością, niezmiennością, szukają Boga - szukają Sacrum, chętnie podpisywali.

R.: Ale podpisy zbierają Panowie nadal?

T.: Tak, ale już bardzo powoli i spokojnie. Zasada jak zwykle ta sama: "powoli i tylko od osób świadomych, przekonanych".

K.: Ciekawe jest to, że rytem klasycznym interesują się ludzie nie mieszczący się w kategorii "wielce pobożnych"... może nawet oddaleni są od Kościoła. Tych ludzi pociąga racjonalność wiary, którą wyraża stary ryt.

R.: Czy wierzycie, że wszystko się uda?

K.: Jesteśmy świadomi prawa do liturgii w formie nadzwyczajnej.
T.: Tak.

R.: Jakie plany na najbliższy czas?

T.: Zorganizować rajd rowerowy - grupowy - po naszym pięknym powiecie. Mamy pomysł, by stworzyć bazę współrzędnych GPS przydrożnych zabytkowych kapliczek, cmentarzy wojennych i pomników przyrody. Listę zabytków dostaniemy z zasobów Woj. Konserwatora Zabytków.

R.: Dziękuję za rozmowę.(11.05.2010r)

Asperges me, Domine, hyssopo...

2010-05-18T10:04:00.007+02:00

Posłuchajmy: śpiewa Edward Gabrielsen Asperges me:

Zdjęcia z Mszy świętej odprawionej 25 kwietnia 2010r w Jazgarzewie k. Piaseczna.

2010-04-26T11:09:00.013+02:00

Celebrans: ks. Bolesław Kielan.

foto: Ewa S.

I Komunia Święta ks. Jerzego

2010-04-09T11:46:00.008+02:00

I Komunia Święta ks. Jerzego Popiełuszki.

Były to czasy gdy wiara w Rzeczywistą Obecność Chrystusa w konsekrowanych postaciach była tak mocna, że do Komunii przystępowano wyłącznie na kolanach.

Przywróćmy krzyż ołtarzowi.

2010-03-29T22:53:00.006+02:00

ks. J.Popiełuszko i krzyż ołtarzowy.

"Do prawdziwie absurdalnych zjawisk ostatnich dziesięcioleci zaliczam fakt, że krzyż jest odstawiany na bok, aby nie zasłaniał kapłana.
Czy krzyż przeszkadza Eucharystii? Czy kapłan jest ważniejszy od Chrystusa?

Ten błąd należy naprawić możliwie jak najszybciej; da się to zrobić bez konieczności ponownych przebudowań. Punktem odniesienia jest Pan. Jest On wschodzącym Słońcem historii. Można zatem wybrać krzyż przedstawiający Mękę, uobecniający Cierpiącego, który za nas pozwala przebić swój bok, z którego wypływa krew i woda - Eucharystia i chrzest " Czytaj dalej ...

kard. J. Ratzinger,

Bazylika św. Piotra, ołtarz główny i krzyż.

Podziękowanie.

2010-03-29T12:04:00.002+02:00

Pragniemy podziękować wszystkim wiernym, którzy przybyli na Mszę świętą w Niedzielę Palmową.
W sposób szczególny składamy podziękowanie ks. Proboszczowi Gospodarzowi kościoła św. Rocha jak również naszemu Celebransowi i zapewniamy o naszej modlitwie.
Redakcja.
ps
Piękny śpiew scholi oraz dyskretne znaki Ceremoniarza
pozostaną na długo w pamięci wdzięcznych ministrantów.

Debata, która nas czeka.

2010-03-23T14:29:00.001+01:00

Ojciec Święty Benedykt XVI pragnie położyć kres kryzysowi w Kościele ustawiając II Sobór Watykański w koleinach Tradycji.
Hasłem tego zamierzenia jest „hermeneutyka ciągłości”, którą Papież przeciwstawia „hermeneutyce zerwania” – grożącej rozłamem w Kościele.
Debata ruszyła. Można uznać, że książka wielkiego teologa laterańskiego Mons. Brunero Gherardini jest jej symbolicznym początkiem. Doczekała się już trzech wznowień we Włoszech a ostatnio ukazało się tłumaczenie francuskie.

Mons. Brunero Gherardini, wielki teolog „Szkoły Rzymskiej”.
Urodził się w 1925 r., święcenia kapłańskie otrzymał w 1948 r. Doktorat z teologii uzyskał w 1952. Przez wiele lat wykładał na Uniwersytecie Laterańskim, dochodząc do stanowiska dziekana wydziału teologicznego.
Jest kanonikiem Bazyliki Świętego Piotra w Watykanie.
Od 2000 r. kieruje znanym przeglądem studiów teologicznych „Divinitas”, jest autorem ok. 80 pozycji książkowych i niezliczonych artykułów w pismach specjalistycznych. Wyróżniał się zawsze jasnością i przejrzystością swoich poglądów i tez, wykładanych zawsze w świetle metodologii świętego Tomasza z Akwinu.
Ostatnie wydane pozycje to m.inn.: publikacja o dialogu międzyreligijnym pod tytułem „Duale accordo fra Cristo e Beliar ?”, (Jaka zgoda pomiędzy Chrystusem a Beliarem?”), wydawnictwo: Fede e Cultura; „Concillo Ecumenico Vaticano II, un discorso da fare” (II Powszechny Sobór Watykański, debata, która nas czeka”, wydawnictwo: ed. Casa Mariana Editrice, Frigento, 2009.

Stron 260.
Wstęp: JE Abp. Malcolm Ranjith (wyd.fr)
Spis rozdziałów:
I – II Watykański Sobór Powszechny
II – Ważność i ograniczenia II Soboru Watykańskiego
III – O hermeneutykę II Soboru Watykańskiego
IV – Ocena ogólna
V – Tradycja w zapisach II Soboru Watykańskiego
VI – II Sobór Watykański i liturgia
VII – Wielki problem wolności religijnej
VIII – Ekumenizm czy synkretyzm ?
IX – Kościół konstytucji dogmatycznej Lumen Gentium
Epilog
Prośba (suplikacja) do Ojca Świętego

Czekamy na wydanie polskie.
na podstawie: le blog de Christophe Saint-Placide, Disputationes Theologicae (www.disputationes.over-blog.com)

DVD Papieskiej Komisji Ecclesia Dei

2010-03-22T10:41:00.001+01:00

Jestem bardzo szczęśliwy, widząc instruktaż video, stworzony z myślą o kształceniu księży — i nie tylko księży lecz także wiernych, którzy przez tak wiele lat znali jedynie nową mszę, aby móc przybliżyć im tę formę rytu rzymskiego.(...)

Nie jest to jedynie dar dla tzw. „tradycjonalistów”— nic podobnego — jest to dar dla całego Kościoła Katolickiego. (...)Ojciec Święty udziela go poprzez cudowną strukturę Kościoła, obejmującą parafie, kapłanów i kapelanów w kaplicach, w których sprawują oni Eucharystię, a ci, na mocy woli Wikariusza Chrystusa, muszą spełnić prośby i żądania wiernych dotyczące sprawowania tej właśnie Mszy i mają obowiązek im ją zapewnić.

I nawet jeżeli wierni się o nią specjalnie nie starają ani nie dopominają, duszpasterze winni ją udostępnić, tak aby wszyscy mieli dostęp do skarbu starej liturgii Kościoła. To jest właśnie nadrzędny cel Motu Proprio — duchowe i teologiczne bogactwo. Ojciec Święty pragnie, aby ta forma Mszy św. stała się w parafiach formą powszechną, aby w ten sposób młode pokolenia mogły poznać ten ryt. JE Kardynał Dario Castrillon Hoyos

Wejdź na stronę i kliknij polską wersję językową:
Kliknij tu...

Do pism o tematyce komputerowej dołączane są programy umożliwiające zgranie na płytę filmów opublikowanych na serwisie You Tube. Szczegółowych informacji o działaniu takich programów udzielą Państwu gimnazjaliści.

Liturgia Ofiary Chrystusa czy impreza rozrywkowa?

2010-03-22T10:38:00.002+01:00

...absolutny nonsens stanowią próby "uatrakcyjniania" liturgii pantomimą, i to wykonywaną w miarę możliwości przez profesjonalne zespoły, co kończy się często aplauzem zgromadzonych. Jeśli w liturgii oklaskuje się ludzkie dokonania, to jest to zawsze ewidentny znak tego, iż całkowicie zagubiono istotę liturgii i zastąpiono ją rodzajem religijnej rozrywki. Atrakcyjność taka nie trwa długo; na rynku ofert spędzania wolnego czasu, gdzie rozmaite formy religijności coraz częściej funkcjonują jako rodzaj podniety, konkurencja jest nie do pokonania.

"Duch Liturgii" kard. J. Ratzinger; czytaj dalej...

Recenzja książki: Rozwój reformy liturgicznej

2010-03-21T14:18:00.001+01:00

Wydawnictwo Roman Catholic Books wydało anglojęzyczną wersję książki autorstwa Mons. Nicoli Giampietro „Rozwój reformy liturgicznej widziany oczyma Ferdynanda kard. Antonelliego w latach 1948-1970”.
Po ukazaniu się angielskiego wydania książki sam Antonio kard. Canizares Llovera, prefekt Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, napisał do Mons. Giampietri (członka tejże kongregacji), że:

Książka ta jest istotnym przyczynkiem do badania reform liturgicznych XX wieku... bowiem po raz pierwszy udostępnia w j. angielskim dokumenty księdza (późn. kardynała) Antonelliego, jednego z propagatorów odnowy liturgicznej tamtejszego okresu. Antonelli włączył się w reformę ze sporym entuzjazmem... i wytrwał w nim do roku 1970r., gdy spostrzegł, że porzucono umiarkowanie w zakresie reformy liturgicznej, którego był zwolennikiem.

Czytaj dalej...

Bestseller "Libreria Éditrice Vaticana"

2010-03-18T17:28:00.001+01:00

Bestsellerem watykańskiego wydawnictwa "Libreria Éditrice Vaticana" (LEV) został Mszał tradycyjny w wersji ołtarzowej - Missale Romanum Ex Decreto SS. Concilii Tridentini Restitutum Summorum Pontificum Cura Recognitum.
Można o tym przeczytać w marcowym newsletterze "paxbook.com"- portalu prowadzącego sprzedaż wysyłkową LEV.

Liturgia i piękno: święcenia kapłańskie

2010-03-17T20:48:00.000+01:00

Za blogiem "Orbis Catholicus Secundus" prezentujemy krótki fragment z filmu "Kardynał" (The Cardinal) ukazujący piękno i majestat ceremonii liturgicznych, w czasie których udzielany jest sakrament kapłaństwa.
Nowy Ruch Liturgiczny - kliknij na link poniżej
Koniecznie zobacz...

Miałem sen: muzyka Palestriny i Grzegorza Wielkiego powróciły

2010-03-14T22:06:00.001+01:00

Czasami to właśnie papieskie celebracje przykładały się do tej nowej tendencji z tańczeniem i bębnami. Pewnego razu wyszedłem mówiąc „zawołajcie mnie jak skończy się show!” Dobrze pan rozumie, że jeśli takie przykłady idą od Bazyliki Świętego Piotra, apele i skargi na nic się nie zdadzą. Zawsze się tym rzeczom sprzeciwiałem. I nawet pomimo tego że mnie wywalili, rzekomo dlatego że przekroczyłem osiemdziesiątkę [Pius XII mianował ks. Bartolucciego kapelmistrzem dożywotnio – tłum.], nie żałuję tego co zrobiłem.
czytaj dalej...

ks. Domenico Bartolucci dyrygent chóru Kaplicy Sykstyńskiej w wywiadzie dla tygodnika „L’espresso”, Riccardo Lenzi.

Czy ksiądz to pracownik socjalny i psycholog?

2010-03-13T17:41:00.000+01:00

Seminaria zgromadzeń tradycyjnych na całym świecie cieszą się coraz większą popularnością (...)Jak wytłumaczyć ten swoisty paradoks?
Każdy chce wiedzieć kim jest. Także ksiądz.
W zgromadzeniach tradycyjnych ksiądz wie, że jest księdzem, i wie, kim jest kapłan. ... w Niemczech i we Francji, niektórzy zaczęli forsować pomysł Kościoła bez kapłana, bądź też redukować rolę kapłana do pracownika socjalnego, psychologa, czy wręcz syndykalisty. W takiej sytuacji trudno o powołania.

Wywiad z ks. L. Królikowskim wicerektorem Seminarium Duchownego Instytutu Dobrego Pasterza św. Wincentego a Paulo w Courtalain (Francja), w którym wykłada on teologię moralną, filozofię i logikę.
Czytaj całość...

A co to jest właściwie Msza Święta ?

2010-03-13T15:28:00.004+01:00

Wielu kościelnych postępowców wmawia nam, że Msza św. to "bankiet rocznicowy", "pobożna akademia ku czci Pana Boga".
Posłuchajmy co o Najświętszej Ofierze powiedział Jan Pawł II do dzieci pierwszokomunijnych:
...Ciało Chrystusa zostało wydane na ofiarę, a była to ofiara krwawa; Krew została przelana... dla nas i dla naszego wiecznego zbawienia....
Wysłuchaj i przeczytaj...

kliknij w obraz by powiększyć

Wywiad z Mons. Domenico Bertoluccim

2010-03-13T15:13:00.000+01:00

Maestro, musi Ksiądz przyznać rację osobom pomniejszającym wartość starej Mszy, że nie jest ona otwarta na uczestnictwo.
...wiem jak wyglądało uczestnictwo we Mszy św. za dawnych czasów, czy to w Rzymie w bazylice św. Piotra czy też poza nią, lub na przykład tutaj w Mugello... W czasie nieszporów niedzielnych ksiądz mógł zaintonować „Deus in adiutorium meum intende” a potem spokojnie zasnąć na swoim krześle, aby się obudzić jedynie na „czytania”, gdyż wieśniacy ciągnęliby śpiew dalej a głowy rodzin intonowałyby antyfony!

ks. Domenico Bartolucci dyrygent chóru Kaplicy Sykstyńskiej w wywiadzie dla Disputationes Theologicae
Czytaj całość...